Drake, nielegalne kasyno i boty Spotify

2026-01-29

Pozew, który może zmienić zasady gry w świecie rozrywki cyfrowej

Ostatniego dnia 2025 roku, gdy świat przygotowywał się do sylwestrowych fajerwerków, w sądzie federalnym dla Wschodniego Dystryktu Wirginii eksplodowała bomba prawna o sile, jakiej branża rozrywkowa dawno nie widziała. Dwie mieszkanki Wirginii złożyły pozew zbiorowy, który łączy w sobie elementy, jakich dotąd nie zestawiano w jednym dokumencie sądowym: nielegalny hazard kryptowalutowy, celebrycki marketing o wartości 100 milionów dolarów rocznie, nieregulowany system transferów pieniężnych przypominający działanie pralni i wreszcie – systematyczne pompowanie odtworzeń muzyki na Spotify za pomocą armii botów.

Pozwanymi są: cypryjska spółka Sweepsteaks Ltd. prowadząca platformę Stake.us, kanadyjski raper Aubrey Drake Graham znany światu jako Drake, internetowy streamer Adin Ross oraz Australijczyk George Nguyen działający pod pseudonimem „Grand Wizard”. Wszyscy razem mieli, według powódek, tworzyć przedsiębiorstwo przestępcze w rozumieniu federalnej ustawy RICO – tej samej, którą przez dekady wykorzystywano do rozbijania struktur mafijnych i zorganizowanych grup przestępczych.

Należy podkreślić na wstępie: wszystko, co opisano w tym artykule jako powiązania między nielegalnymi operacjami hazardowymi, transferami pieniężnymi a botowaniem Spotify, to na razie zarzuty pozwu, a nie ustalenia sądu. Żaden sąd nie orzekł jeszcze, że Drake, Ross czy Nguyen dopuścili się jakichkolwiek przestępstw. Pozwani nie zostali skazani ani nawet formalnie oskarżeni w postępowaniu karnym – to postępowanie cywilne, w którym ciężar dowodu spoczywa na powódkach. Sprawa ta nie jest jednak tylko kolejnym pozwem przeciwko platformie hazardowej. Jest punktem kulminacyjnym globalnego starcia między branżą, która przez lata budowała imperium na semantycznych sztuczkach prawnych, a regulatorami i sądami, którzy coraz wyraźniej dają do zrozumienia, że czas pobłażania dobiega końca.

Jak zbudować kasyno, które oficjalnie nie jest kasynem

Aby zrozumieć, dlaczego pozew z Wirginii może okazać się przełomowy, trzeba najpierw pojąć mechanizm, który pozwolił cypryjskiej spółce zbudować hazardowe imperium warte miliardy dolarów, formalnie nie prowadząc hazardu. To historia o tym, jak można wykorzystać lukę w prawie do stworzenia produktu, który wygląda jak kasyno, działa jak kasyno i zarabia jak kasyno – ale według własnych twierdzeń kasynem nie jest.

Stake.us prezentuje się na swojej stronie głównej jako platforma oferująca „najwyższej klasy społecznościowe, bezpieczne i darmowe doświadczenie gry”. W regulaminie można przeczytać, że serwis „nie oferuje hazardu za prawdziwe pieniądze” i że „żaden zakup ani płatność nie są konieczne, aby uczestniczyć w grach”. To brzmi jak idealna rozrywka bez ryzyka – coś na kształt darmowej aplikacji mobilnej z grami logicznymi.

Rzeczywistość, jak argumentują powódki, wygląda zupełnie inaczej. Platforma oferuje 2 rodzaje wirtualnej waluty: Gold Coins i Stake Cash. Te pierwsze rzeczywiście nie mają wartości pieniężnej i służą teoretycznie wyłącznie do rozrywki. Problem tkwi w Stake Cash, które można wymienić na kryptowalutę lub cyfrowe karty podarunkowe według kursu 1:1 względem dolara amerykańskiego. A każdy zakup „bezwartościowych” Gold Coins jest automatycznie powiązany z otrzymaniem Stake Cash.

Mechanizm jest prosty: gracz wydaje 20 dolarów na zakup 200 000 Gold Coins i otrzymuje „gratis” 20,05 dolara w Stake Cash. Jeśli postanowi zagrać w ruletkę, blackjacka lub jeden z niemal 2000 automatów dostępnych na platformie i wygra – może wypłacić wygraną jako kryptowalutę. Jeśli przegra i zechce kontynuować grę, musi kupić więcej „bezwartościowych” Gold Coins, które znów będą sprzedawane w pakiecie z Stake Cash. W praktyce to klasyczne kasyno z zakładami za prawdziwe pieniądze, tyle że starannie zamaskowane warstwą semantycznych sztuczek.

Cała konstrukcja opiera się na jednym kluczowym założeniu prawnym: tradycyjna definicja hazardu wymaga współistnienia 3 elementów – nagrody, przypadku i stawki. Kasyna loteryjne próbują wyeliminować element „stawki” poprzez oferowanie darmowej ścieżki uczestnictwa. Teoretycznie można grać bez wydawania pieniędzy, korzystając z darmowych żetonów otrzymywanych przy rejestracji. To klasyczna formuła „no purchase necessary” znana z amerykańskich konkursów promocyjnych, która przez dekady stanowiła magiczną formułę wyłączającą spod regulacji hazardowych.

Więcej na podobne tematy:

Wyrok, który wstrząsnął branżą: Kapitan Renault w świecie cyfrowego hazardu

Ta pozornie sprytna konstrukcja prawna zaczęła się kruszyć 28 marca 2018 roku, gdy Sąd Apelacyjny 9 Okręgu wydał przełomowe orzeczenie w sprawie Kater przeciwko Churchill Downs. Sprawa dotyczyła platformy Big Fish Casino – wirtualnego kasyna działającego na niemal identycznej zasadzie co Stake.us.

Cheryl Kater zaczęła grać w Big Fish Casino w 2013 roku, ostatecznie kupując i tracąc ponad 1000 dolarów w wirtualnych żetonach. Podobnie jak w przypadku Stake.us, regulamin Big Fish Casino stanowił, że wirtualne żetony „nie mają wartości pieniężnej i nie mogą być wymienione na gotówkę ani żadną inną wartość materialną”. Sąd pierwszej instancji przyjął tę argumentację za dobrą monetę i oddalił pozew.

Jednak Sąd Apelacyjny całkowicie odwrócił ten wyrok, a sędzia Milan D. Smith Jr., pisząc uzasadnienie, twierdził: „Churchill Downs, właściciel i operator gry, zarobił miliony dolarów na Big Fish Casino. Jednak pomimo zgromadzenia milionów w przychodach, Churchill Downs – niczym kapitan Renault w Casablance – twierdzi, że jest zszokowany, zszokowany!, że Big Fish Casino może stanowić nielegalny hazard. My nie jesteśmy.”

To nawiązanie do kultowej sceny z filmu Casablanca, w której skorumpowany prefekt policji ogłasza swoje „szokujące” odkrycie, że w lokalu odbywa się hazard – chwilę po tym, jak sam odebrał swoje wygrane – doskonale oddaje hipokryzję całej branży kasyn loteryjnych.

Kluczowym elementem rozstrzygnięcia było zdefiniowanie, czym jest „rzecz wartościowa” w rozumieniu prawa. Zgodnie z prawem stanu Waszyngton, „rzecz wartościowa” to między innymi „każda forma kredytu obejmująca rozszerzenie usługi, rozrywki lub przywileju gry w grę bez opłaty”. Sąd stwierdził jednoznacznie: wirtualne żetony pozwalają użytkownikowi grać w gry kasynowe. Są kredytem, który pozwala postawić kolejny zakład lub zakręcić automatem. Bez nich użytkownik nie jest w stanie kontynuować gry. Ergo, mają wartość – i to wartość, którą można precyzyjnie wyrazić w dolarach.

Co istotne dla sprawy Stake.us, sąd uznał również, że istnienie „czarnego rynku”, na którym użytkownicy sprzedają sobie nawzajem żetony za prawdziwe pieniądze – a platforma pobiera prowizję od takich transferów – dodatkowo potwierdza rzeczywistą wartość ekonomiczną wirtualnej waluty. Big Fish Casino, podobnie jak Stake.us, zawierało mechanizm transferu żetonów między użytkownikami, co umożliwiało de facto „wypłacanie” wygranych.

Sprawa zakończyła się ugodą na 155 milionów dolarów – największą w historii kasyn loteryjnych.

Więcej na ten temat

Luka prawna, która zaczyna się zamykać

Orzeczenie w sprawie Kater nie było odosobnionym sygnałem ostrzegawczym. Od 2018 roku obserwujemy systematyczne zaostrzanie stanowiska regulatorów i sądów wobec modelu sweepstakes na całym świecie. To, co branża przedstawiała jako innowacyjne rozwiązanie prawne, coraz częściej jest określane mianem „szarej strefy regulacyjnej” lub wprost – „fikcji prawnej na kredytowanym czasie”.

The New York Times w obszernym materiale z marca 2025 roku wprost opisał kasyna loteryjne jako „kasyna online, które mogą działać tak długo, jak udają, że nimi nie są”. Analiza akademicka opublikowana w Gaming Law Review stwierdziła, że model sweepstakes jest „podatny na rekwalifikację, gdy władze skupią się na ekonomicznej rzeczywistości zamiast na formalistycznych definicjach”.

KPMG w swoim raporcie branżowym zwróciło uwagę na fundamentalny problem: kasyna loteryjne „zastępują” regulowany hazard, nie płacąc podatków od gier i oferując znacznie słabszą ochronę konsumentów. Brak wymagań KYC (Know Your Customer), brak mechanizmów przeciwdziałania praniu pieniędzy, brak programów odpowiedzialnej gry – wszystko to, co stanowi standard w licencjonowanych kasynach, w świecie sweepstakes często po prostu nie istnieje.

I właśnie ten brak nadzoru nad przepływami pieniężnymi staje się centralnym elementem pozwu z Wirginii.

Siedem pozwów i jedno pytanie fundamentalne

Pozew z Wirginii jest już 7 postępowaniem zbiorowym, z którym mierzy się Stake.us: Kalifornia od lutego, Illinois od kwietnia, Alabama i Massachusetts od maja, Karolina Południowa i Minnesota od sierpnia, Missouri od października 2025 roku. W samym Utah w listopadzie 2025 roku w ciągu jednego tygodnia złożono 15 pozwów przeciwko praktycznie wszystkim głównym operatorom kasyn loteryjnych.

Utah przyciąga kancelarie prawne z całego kraju z prostego powodu: stan ten całkowicie zakazuje hazardu w jakiejkolwiek formie, włącznie z loteriami charytatywnymi, a prawo stanowe pozwala przegrywającym graczom dochodzić podwójnego odszkodowania plus zwrotu kosztów adwokackich.

W sierpniu 2025 roku Prokurator Miasta Los Angeles złożył pozew określany przez kancelarię Susman Godfrey jako „przełomowy” – nie tylko przeciwko Stake.us, ale także przeciwko dostawcom gier: Evolution, Pragmatic Play i Hacksaw Gaming. Zarzut? „Pomaganie i podżeganie” do nielegalnej działalności. Ta strategia obejmowania odpowiedzialnością całego łańcucha dostaw może okazać się rewolucyjna dla branży.

Jednak pozew z Wirginii wyróżnia się czymś fundamentalnym: jako jedyny opiera się na federalnej ustawie RICO i jako jedyny łączy zarzuty dotyczące nielegalnego hazardu z zupełnie innym rodzajem przestępstwa – manipulacją rynkiem muzycznym. To połączenie nie jest przypadkowe. Wynika z logiki, według której nielegalne kasyno staje się nie tylko źródłem zysków, ale także narzędziem do ukrywania innych nielegalnych przepływów pieniężnych.

Celebryta jako współsprawca: Anatomia oskarżenia

Relacja między kanadyjskim raperem a platformą Stake sięga co najmniej 2022 roku. Jak można przeczytać w materiałach prasowych samej platformy, Drake „był długoletnim członkiem społeczności Stake”, zanim formalnie nawiązano partnerstwo biznesowe. Sam artysta publicznie przyznał, że otrzymuje od Stake około 100 milionów dolarów rocznie za działania promocyjne – kwota stawiająca go w czołówce najlepiej opłacanych ambasadorów marek hazardowych w historii.

Według Wikipedii, w 2022 roku Stake zyskało rozgłos dzięki umowom reklamowym ze streamerami takimi jak Trainwreckstv, xQc i właśnie Drake, którzy otrzymywali kredyty do gry podczas transmisji na Twitch. Fala krytyki doprowadziła do tego, że we wrześniu 2022 roku Twitch zakazał streamowania hazardu na platformach nielicencjonowanych w USA. Odpowiedzią współzałożycieli Stake – Eda Cravena i Bijana Tehraniego – było uruchomienie konkurencyjnej platformy streamingowej Kick, oferującej wyższe prowizje streamerom i znacznie luźniejsze zasady dotyczące treści hazardowych.

Ale pozew z Wirginii nie przedstawia Drake’a jako biernego celebryty reklamującego produkt w zamian za honorarium – jak Ryan Seacrest w równoległym pozwie dotyczącym kasyna Chumba. Zamiast tego Drake jest oskarżany o aktywne uczestnictwo w przedsiębiorstwie przestępczym.

Kluczowym dowodem są publiczne transmisje na żywo, podczas których Drake i Adin Ross grali w gry hazardowe na Stake, obstawiając ogromne sumy. Według pozwu pieniądze, którymi obaj grali, były w rzeczywistości dostarczane potajemnie przez samą platformę. Widzowie obserwowali starannie wyreżyserowane przedstawienie mające przekonać ich, że gra na Stake może przynieść spektakularne wygrane, podczas gdy w rzeczywistości „gracze” ryzykowali cudzymi środkami.

To jednak tylko wierzchołek góry lodowej. Prawdziwy problem zaczyna się tam, gdzie nielegalne kasyno spotyka się z systemem transferów pieniężnych działającym poza jakimkolwiek nadzorem regulacyjnym.

System „Tipping”: Nierejestrowany przekaźnik pieniędzy w sercu imperium

Funkcja „Tipping” na platformie Stake pozwala użytkownikom przesyłać sobie nawzajem Stake Cash bez ograniczeń co do kwoty i bez wymogu ujawniania tożsamości stron transakcji. W pozwie opisano ją jako „nieograniczony i całkowicie nieregulowany przekaźnik pieniędzy, który wydaje się istnieć poza nadzorem jakiegokolwiek regulatora finansowego”.

Konstrukcja platformy, jak argumentują powódki, „maskuje kontrahentów i kamufluje wypłaty jako generyczne transakcje, utrudniając kontrolę i śledzenie nielegalnych dochodów”. W praktyce oznacza to, że ktoś może wpłacić na platformę dolary (kupując Gold Coins z dołączonym Stake Cash), przesłać Stake Cash innemu użytkownikowi jako „tip”, a ten może wypłacić środki w kryptowalucie. Cała operacja wygląda z zewnątrz jak seria niezwiązanych ze sobą transakcji hazardowych, a nie jak transfer pieniężny.

To właśnie ten mechanizm, według pozwu, był systematycznie wykorzystywany przez Drake’a, Rossa i Nguyena do celów wykraczających daleko poza hazard.

Jedna z transmisji zaowocowała publicznie udokumentowanym „tipem” o wartości 100 000 dolarów od Drake’a do Adina Rossa. Innym razem było to 10 000 dolarów. W grudniu 2024 roku Drake rozdawał duże sumy we współpracy z Rossem w ramach akcji „Drizzmas Giveaway”. A zaledwie kilka dni przed złożeniem pozwu Drake podarował Rossowi samochód wart 220 000 dolarów.

Te transakcje, jak twierdzą powódki, nie były spontanicznymi gestami przyjaźni między zamożnymi celebrytami. Były elementami skoordynowanego systemu transferu wartości, w którym platforma hazardowa służyła jako kanał dystrybucji środków do celów, które z hazardem nie miały nic wspólnego.

Brakujące ogniwo: Dlaczego nielegalne kasyno potrzebuje botów Spotify

I tu dochodzimy do najbardziej zaskakującego – a zarazem najbardziej spekulatywnego – elementu całego pozwu. Powódki twierdzą bowiem, że tipy i inne transfery na Stake.us trafiały „bezpośrednio lub pośrednio, od pozwanego Drake’a do, przez lub za wiedzą i pomocą pozwanego Rossa, a stamtąd do pozwanego Nguyena”.

Kim jest George Nguyen? To Australijczyk działający pod internetowym pseudonimem „Grand Wizard”, który według pozwu pełnił rolę „facylitatora i pośrednika operacyjnego – na przemian konwertując kryptowaluty ze Stake na gotówkę lub odbierając gotówkę z dochodów przekonwertowanych ze Stake”. Stamtąd Nguyen „współpracował z dostawcami botów, nadzorował skoordynowane strategie amplifikacji i integrował płatne kampanie clippingowe”.

Dokument sądowy cytuje publiczną wypowiedź Adina Rossa podczas transmisji: „Jestem przyjacielem Grand Wizarda… to mój pies”, przy jednoczesnym oznaczeniu konta Drake’a. Według powódek „publiczne posty, logi czatów, przecieki komunikacji i inne zapisy dokumentują bezpośrednie obsługiwanie przez Nguyena środków poprzez wiele platform płatniczych”.

Logika zarzutu jest następująca: Drake otrzymywał od Stake 100 milionów dolarów rocznie. Część tych środków trafiała poprzez system Tipping do Rossa, a od niego – do Nguyena. Nguyen konwertował kryptowalutę na gotówkę i kierował ją do operatorów botów oraz farm streamingowych. Boty generowały sztuczne odtworzenia muzyki Drake’a na Spotify i innych platformach. Drake zyskiwał pozycje na listach przebojów, większe tantiemy i – co najważniejsze – wizerunek najpopularniejszego artysty, który uzasadniał dalsze ogromne kontrakty reklamowe, w tym ten ze Stake.

Innymi słowy: według teorii pozwu, nielegalne kasyno finansowało oszustwa streamingowe, które z kolei budowały wizerunek uzasadniający ogromne wypłaty z nielegalnego kasyna. Zamknięte koło, w którym każdy element wzmacniał pozostałe.

Ale czy ta teoria ma oparcie w dowodach? Na tym etapie postępowania – nie wiemy. Pozew powołuje się na „przecieki komunikacji” i „logi czatów”, ale ich nie załącza. Publiczna wypowiedź Rossa o przyjaźni z „Grand Wizardem” potwierdza jedynie znajomość, nie zaś współudział w przestępstwie. Teoria jest logicznie spójna i – gdyby okazała się prawdziwa – wyjaśniałaby mechanizm, który byłby bardzo trudny do wykrycia tradycyjnymi metodami monitoringu finansowego. Ale spójność logiczna to nie to samo co dowód.

Jak dokładnie działają boty Spotify i dlaczego to przestępstwo

Oskarżenie o sztuczne pompowanie streamów może wydawać się abstrakcyjne, ale we wrześniu 2024 roku federalni prokuratorzy w Nowym Jorku udowodnili, że streaming fraud jest realnym przestępstwem z realnymi konsekwencjami.

Michael Smith został oskarżony o oszustwo w zakresie przekazywania środków , spisek i pranie pieniędzy za stworzenie setek tysięcy sztucznych utworów muzycznych generowanych przez AI – z tytułami takimi jak „Callous Post” czy „Zygophyllum” – i operowanie siecią ponad 1040 kont botów rozmieszczonych na 52 usługach chmurowych. W szczytowym okresie generował 661 440 odtworzeń dziennie, co przynosiło mu około 1,2 miliona dolarów rocznie. Łącznie, w latach 2017-2024, miał ukraść 10 milionów dolarów tantiem. Grozi mu do 20 lat więzienia za każdy z 3 zarzutów.

Prokuratorzy ujawnili e-maile, w których Smith instruował współsprawców: „Żeby nie wzbudzić podejrzeń u władz, potrzebujemy TONY contentu z małą liczbą streamów”. To był pierwszy w historii wyrok karny za oszustwo streamingowe.

Mechanizm jest prosty: platformy streamingowe takie jak Spotify wypłacają tantiemy proporcjonalnie do liczby odtworzeń. Im więcej streamów, tym więcej pieniędzy dla artysty. Ale streamy wpływają nie tylko na bezpośrednie przychody – determinują również pozycje na listach przebojów, obecność w algorytmicznie generowanych playlistach i ogólne postrzeganie popularności artysty. Artysta z miliardem streamów jest „gorący” i może liczyć na lepsze kontrakty reklamowe, wyższe stawki za koncerty i większe zainteresowanie mediów.

Pozew z Wirginii zarzuca, że Drake i jego współsprawcy „rozmieścili zautomatyzowane boty i farmy streamingowe, aby sztucznie pompować liczniki odtworzeń muzyki Drake’a na głównych platformach, takich jak Spotify. Te nieautentyczne streamy były kalibrowane tak, aby wprowadzać w błąd silniki tantiem i rekomendacji; wytwarzać popularność; zniekształcać playlisty i listy przebojów; oraz odciągać zarówno wartość, jak i uwagę odbiorców” od uczciwych artystów.

W listopadzie 2025 roku złożono odrębny pozew zbiorowy przeciwko Spotify, zarzucający platformie dopuszczenie do miliardów oszukańczych odtworzeń muzyki Drake’a. Powództwo wniósł RBX (Eric Dwayne Collins, kuzyn Snoop Dogga), zarzucając Spotify zaniedbanie w wykrywaniu oszustw. Wśród dowodów wymieniono ponad 250 000 streamów jednego utworu geolokalizowanych z Turcji do Wielkiej Brytanii w ciągu zaledwie 4 dni – wzorzec sugerujący użycie VPN do maskowania rzeczywistego pochodzenia ruchu generowanego przez boty. Co istotne, w tamtym pozwie Drake nie został wymieniony jako pozwany – jest jedynie przykładem szerszego problemu platformy z wykrywaniem oszustw, nie zaś oskarżonym o ich organizowanie. Pozew z Wirginii idzie znacznie dalej, oskarżając Drake’a o aktywne finansowanie tych operacji – ale to oskarżenie wymaga dopiero udowodnienia.

Dlaczego kasyno? Logika ukrywania przepływów pieniężnych

Kluczowe pytanie brzmi: dlaczego Drake, artysta zarabiający dziesiątki milionów dolarów rocznie, miałby potrzebować nielegalnego kasyna do finansowania botów? Odpowiedź – według teorii pozwu – tkwi w naturze współczesnej kontroli przepływów finansowych.

Gdyby Drake po prostu przelał milion dolarów na konto firmy oferującej usługi botowania, transakcja byłaby łatwa do wykrycia i udowodnienia. Banki raportują podejrzane transakcje. Karty kredytowe zostawiają ślady. Przelewy między kontami firmowymi są dokumentowane.

System Tipping na Stake.us oferuje coś zupełnie innego. Drake „gra” na platformie pieniędzmi dostarczonymi przez samą platformę jako część kontraktu promocyjnego. Następnie wysyła „tip” do Rossa – co wygląda jak naturalna interakcja między graczami podczas transmisji na żywo. Ross wysyła część środków do Nguyena. Nguyen wypłaca kryptowalutę i konwertuje ją na gotówkę lub inne kryptowaluty poza platformą. Gotówka trafia do operatorów botów w różnych krajach.

Z perspektywy zewnętrznego obserwatora widać tylko: kontrakt promocyjny między Stake a Drake’iem (legalny), transmisje hazardowe z tipami między użytkownikami (pozornie zwykła aktywność na platformie) oraz wypłaty kryptowaluty przez różnych użytkowników (standardowa funkcja platformy). Połączenie tych elementów w jeden łańcuch transferów wymaga szczegółowej analizy, której tradycyjne systemy monitoringu nie są w stanie przeprowadzić – właśnie dlatego, że Stake.us działa poza regulowanym systemem finansowym.

Jak stwierdza pozew: „Te tipy i wiele innych podobnych krążyły między pozwanymi Drake’iem, Rossem i Nguyenem – finansując botowanie i kampanie płatnego zaangażowania”.

Należy jednak podkreślić: to jest teoria powódek, nie ustalony fakt. Logika jest przekonująca – gdyby ktoś chciał ukryć przepływy pieniężne finansujące nielegalne operacje, platforma typu Stake.us z jej systemem Tipping byłaby do tego idealna. Ale samo istnienie takiej możliwości nie oznacza, że została ona wykorzystana. Ciężar udowodnienia spoczywa na powódkach.

Kampanie „clippingowe”: Drugi front manipulacji

Nguyen jest publicznie kojarzony z usługą Clipping, która organizowała płatne kampanie „clippingowe” na platformach X (dawniej Twitter), Discord i Kick. „Clipping” polega na wycinaniu krótkich fragmentów z dłuższych materiałów wideo i rozpowszechnianiu ich w mediach społecznościowych, aby generować zaangażowanie i kierować ruch do oryginalnych treści.

Co istotne, Kick – platforma, na której odbywały się kampanie – to serwis streamingowy „finansowo wspierany przez założycieli Stake”, jak stwierdza pozew. Innymi słowy: ten sam kapitał, który stoi za nielegalnym kasynem, finansuje platformę, na której prowadzone są kampanie amplifikacyjne wspierające artystów promujących to kasyno.

Według pozwu, pieniądze przepływające przez system Tipping finansowały nie tylko boty Spotify, ale także skoordynowane kampanie w mediach społecznościowych mające „wytwarzać popularność” i „dyskredytować konkurentów i dyrektorów wytwórni muzycznych”. Ten ostatni element sugeruje, że schemat obejmował również aktywne działania przeciwko osobom, które mogły stanowić zagrożenie dla interesów uczestników spisku.

RICO: Broń przeciwko mafii skierowana w celebrytę

Ustawa RICO została uchwalona w 1970 roku jako narzędzie walki z zorganizowaną przestępczością. Pozwalała prokuratorom oskarżać nie tylko bezpośrednich wykonawców przestępstw, ale także liderów organizacji, którzy sami nie brudzili sobie rąk, ale czerpali korzyści z działalności swoich podwładnych.

Aby ustanowić odpowiedzialność na podstawie RICO, strona powodowa musi wykazać 5 elementów: że pozwany prowadził lub uczestniczył w działalności przedsiębiorstwa, poprzez wzorzec działalności przestępczej, powodując szkodę w majątku lub interesach gospodarczych powoda. „Wzorzec” wymaga co najmniej 2 powiązanych ze sobą czynów przestępczych popełnionych w ciągu 10 lat.

Pozew z Wirginii konstruuje przedsiębiorstwo jako „stowarzyszenie faktyczne” obejmujące Stake.us, Drake’a, Rossa, Nguyena, operatorów botów i innych nieznanych z imienia i nazwiska pomocników. Jako przestępstwa bazowe wskazuje prowadzenie nielegalnego biznesu hazardowego w rozumieniu 18 U.S.C. § 1955 oraz pranie pieniędzy poprzez system Tipping.

Role były jasno zdefiniowane: „Stake przez cały czas służyło jako platforma hazardowa i kanał transferu pieniędzy; Drake był opłacany za promowanie Stake i dokonywał oraz odbierał płatności przez Stake, kierując i czerpiąc korzyści ze sztucznego streamingu; Ross finansował, promował i ułatwiał przekierowanie wartości; Nguyen pośredniczył i współpracował z dostawcami botów i płatnymi kanałami amplifikacyjnymi”.

Kluczowe pytanie prawne brzmi: czy Drake był jedynie biernym celebrytą reklamującym produkt – jak Kim Kardashian w sprawie kryptowaluty EthereumMax, gdzie sąd początkowo oddalił zarzuty RICO – czy też aktywnym uczestnikiem przedsiębiorstwa przestępczego, jak Gilbert Arenas, były koszykarz NBA, który w lipcu 2025 roku został federalnie oskarżony o prowadzenie nielegalnego kręgu pokerowego z własnego domu?

Sąd w sprawie Kardashian stwierdził, że powodowie muszą wykazać „faktyczną wiedzę” pozwanych o oszukańczym charakterze promowanego przedsięwzięcia. Sędzia napisał wprost: „Zbieranina teorii i zarzutów nie czyni jeszcze roszczenia RICO”. Jednak w czerwcu 2023 roku pozwolono na kontynuację postępowania w zakresie kalifornijskiej ustawy o nieuczciwej konkurencji. W przypadku Drake’a powódki wskazują na kombinację elementów sugerujących taką wiedzę: publiczne przyznanie się do otrzymywania 100 milionów dolarów rocznie, transmisje na żywo z grą za pieniądze dostarczone przez platformę, udokumentowane tipy o wartości setek tysięcy dolarów do osób powiązanych z operacjami botującymi, oraz prezenty dla Rossa przekraczające próg transakcji gotówkowych wymagających raportowania.

Światowy kontekst: Regulatorzy budzą się do działania

Sprawa z Wirginii nie dzieje się w geopolitycznej próżni. Na całym świecie regulatorzy zaostrzają podejście zarówno do kasyn kryptowalutowych, jak i do influencerów promujących hazard.

W Wielkiej Brytanii Gambling Commission wydała publiczne ostrzeżenie dla Leicester City FC w związku ze sponsoringiem klubu przez BC.Game – kasyno kryptowalutowe działające na podstawie wątpliwych licencji z Curaçao. Komisja wprost stwierdziła, że menedżerowie klubu mogą ponosić odpowiedzialność karną za promowanie nielicencjonowanych operatorów. W lutym 2025 roku samo Stake zrezygnowało z brytyjskiej licencji po śledztwie dotyczącym wiralowego filmu z udziałem aktorki pornograficznej i logo Stake na Uniwersytecie Nottingham Trent. Działalność Stake.uk.com została zakończona 11 marca 2025 roku.

W Australii Communications and Media Authority wydała w czerwcu 2025 roku bezpośrednie ostrzeżenia dla influencerów, grożąc karami do 59 400 dolarów australijskich dla osób fizycznych i do 2,5 miliona dolarów dla podmiotów ułatwiających taką promocję za promowanie nielicencjonowanych zagranicznych platform hazardowych. W Nowej Zelandii Department of Internal Affairs wydał w marcu 2025 roku pierwsze w historii nakazy usunięcia treści, a 13 influencerów znalazło się pod śledztwem. Szczególny niepokój wzbudziło wykorzystywanie influencerów pochodzenia Maoryskiego do targetowania wrażliwych społeczności – Maorysi stanowią 17% populacji Nowej Zelandii, ale aż 30% osób dotkniętych problemem hazardowym.

W Kazachstanie rozważane jest wprowadzenie odpowiedzialności karnej dla influencerów promujących hazard online – mieliby być traktowani jako „współsprawcy nielegalnego biznesu hazardowego”, analogicznie do przepisów dotyczących piramid finansowych. Dotychczasowe kary administracyjne rzędu 200 000 tenge (około 420 dolarów) uznano za niewystarczające. Chiny w styczniu 2026 roku zintensyfikowały działania przeciwko transgranicznym operacjom hazardowym, wzywając do „trwałej presji i surowszych kar”.

Precedensy z innych jurysdykcji pokazują, że podobne schematy transferów były już przedmiotem skutecznych ścigań. W marcu 2025 roku tureckie władze aresztowały Erkana Korka, prezesa firmy PayFix i banku BankPozitif, zajmując aktywa o wartości 6,9 miliarda lir tureckich (około 188 milionów dolarów). Śledztwo wykazało, że 855 kont PayFix było powiązanych z nielegalnym hazardem, a przez platformę przepłynęło ponad 4,2 miliarda lir przekonwertowanych na kryptowaluty w ramach niemal 50 milionów transakcji. Bank Centralny Turcji cofnął licencje instytucji pieniądza elektronicznego PayFix, Aypara i Ininal.

Sprawa Tornado Cash z 2023 roku, w której współzałożyciele usługi miksującej kryptowaluty zostali oskarżeni o pranie ponad miliarda dolarów, ustanowiła precedens traktowania niezarejestrowanych systemów transferu kryptowalut jako nielegalnych przekaźników pieniężnych – dokładnie taka kwalifikacja może zostać zastosowana do systemu Tipping na Stake.us.

Australijscy miliarderzy za kulisami

Według Ballislife i Deadspin, Ed Craven jest obecnie jednym z najmłodszych australijskich miliarderów z majątkiem szacowanym na około 2,8 miliarda dolarów. Założył Stake wraz z Bijanem Tehranim w 2017 roku, gdy miał zaledwie 24 lata. Wcześniej, w 2016 roku, obaj stworzyli firmę Easygo, która rozwijała gry dla kasyn online.

Spółka Sweepsteaks Limited, właściciel Stake.us, jest zarejestrowana na Cyprze pod numerem HE 436222 przy adresie Centrum Omrania, 28 Oktovriou 313, 3105 Limassol. Cypr i Malta od lat przyciągają operatorów hazardowych dzięki przyjaznym regulacjom i uproszczonym procedurom licencyjnym. Według Wikipedii, w 2022 roku przychody Stake wyniosły 2,6 miliarda dolarów.

We wrześniu 2023 roku z jednego z portfeli Ethereum należących do Stake skradziono ponad 41 milionów dolarów w wyniku ataku hakerskiego. FBI oficjalnie przypisało ten atak północnokoreańskiej grupie Lazarus (znanej również jako APT38) – tej samej, która stoi za wieloma głośnymi kradzieżami kryptowalut, w tym atakiem na Bybit. Ten fakt ilustruje, w jakim środowisku wysokiego ryzyka operuje platforma.

Na pytanie często zadawane przez fanów: nie, Drake nie jest właścicielem Stake. Otrzymuje ogromne honorarium za promocję, ale formalnie nie ma statusu właściciela. Co nie zmienia faktu, że według pozwu jego rola daleko wykracza poza zwykłą twarz reklamową.

Epilog: Koniec ery szarej strefy

Historia, która rozpoczęła się od 2 mieszkanek Wirginii przegrywających pieniądze na platformie reklamowanej przez jednego z najpopularniejszych raperów świata, może zakończyć się precedensem definiującym granice odpowiedzialności w cyfrowej gospodarce rozrywki na następne dekady.

Drake, który zbudował fortunę na muzyce opowiadającej o życiu na szczycie, może stanąć przed sądem oskarżony nie o tworzenie treści, lecz o uczestnictwo w przedsiębiorstwie przestępczym łączącym nielegalny hazard z manipulacją rynkiem muzycznym. Platforma, która twierdziła, że oferuje „bezpieczne i darmowe doświadczenie gry”, może zostać uznana za nielegalne kasyno i jednocześnie za niezarejestrowany system transmisji pieniężnej służący do finansowania oszustw na skalę przemysłową. System transferów ukryty pod niewinnie brzmiącą nazwą „Tipping” może okazać się centralnym elementem międzynarodowej operacji prania pieniędzy.

Ale równie dobrze może się okazać, że pozew zostanie oddalony na etapie wstępnym jako niewystarczająco uzasadniony, że teoria powódek o powiązaniu hazardu z botami Spotify jest zbyt spekulatywna, że publiczne tipy i prezenty między celebrytami to po prostu publiczne tipy i prezenty między celebrytami. Dopóki sąd nie przeprowadzi analizy przedstawionych dowodów, wszystkie scenariusze pozostają otwarte.

Z perspektywy globalnej sprawa z Wirginii wpisuje się w wyraźny trend: wykorzystywanie modelu sweepstakes jako głównej strategii arbitrażu regulacyjnego jest coraz bardziej ryzykowne jako rozwiązanie średnio- i długoterminowe. Model ten jest widoczny, kontrowersyjny i znajduje się explicite na agendzie egzekucyjnej regulatorów w wielu jurysdykcjach. Może jeszcze przez jakiś czas „kupować czas” w niektórych krajach, ale wiąże się z rosnącym ryzykiem retrospektywnej rekwalifikacji jako nielegalny hazard.

A gdy nielegalny hazard zostaje powiązany z innymi formami przestępczości – jak w przypadku zarzutów o finansowanie botów Spotify – konsekwencje mogą sięgać znacznie dalej niż zwrot przegranych stawek.

Jak stwierdził sąd w sprawie Kater: „Wszystkie formy hazardu obejmują nagrodę, przypadek i stawkę”. W przypadku pozwu z Wirginii nagrodą są miliardy dolarów w przepływach finansowych obejmujących przemysł hazardowy i muzyczny, przypadek to wynik postępowania sądowego, a stawką – przyszłość całych branż opartych na modelach omijających tradycyjne regulacje.

Rozprawa jeszcze się nie rozpoczęła, ale stawka – nomen omen – nie mogłaby być wyższa.

Co jest uprawdopodobnione, a co spekulacją – analiza pozwu

Warto dokonać kluczowego rozróżnienia między tym, co pozew prezentuje jako udokumentowane fakty, a tym, co stanowi teorię powódek wymagającą dopiero udowodnienia. Ta granica będzie miała fundamentalne znaczenie dla losów sprawy.

Fakty publicznie udokumentowane i bezsporne:

Drake publicznie przyznał, że otrzymuje od Stake około 100 milionów dolarów rocznie
Transmisje na żywo Drake’a i Rossa na platformach Twitch i Kick z grą na Stake są publicznie dostępne i zarchiwizowane
Tip o wartości 100 000 dolarów od Drake’a do Rossa w 2023 roku został udokumentowany podczas publicznej transmisji
Prezent w postaci samochodu o wartości 220 000 dolarów od Drake’a dla Rossa na kilka dni przed złożeniem pozwu jest potwierdzony
Akcja „Drizzmas Giveaway” w grudniu 2024 roku jest udokumentowana w mediach społecznościowych
Adin Ross publicznie stwierdził podczas transmisji: „Jestem przyjacielem Grand Wizarda… to mój pies”, oznaczając jednocześnie konto Drake’a
George Nguyen jest publicznie kojarzony z usługami Weekdays Capital i Clipping
Kick jest platformą finansowo wspieraną przez założycieli Stake

Zarzuty wymagające udowodnienia:

Że pieniądze, którymi Drake i Ross grali podczas transmisji, były potajemnie dostarczane przez Stake (pozew twierdzi to, ale nie przedstawia bezpośredniego dowodu w postaci dokumentów finansowych)
Że tipy i transfery między Drake’iem, Rossem i Nguyenem były częścią skoordynowanego schematu, a nie spontanicznymi transakcjami między znajomymi
Że środki przepływające przez system Tipping były następnie kierowane do operatorów botów Spotify
Że Drake wiedział o rzekomym wykorzystaniu środków do finansowania botów i aktywnie w tym uczestniczył

Czysta spekulacja wymagająca znacznie głębszego uzasadnienia:

Pozew twierdzi, że „publiczne posty, logi czatów, przecieki komunikacji i inne zapisy dokumentują” działalność Nguyena, ale nie załącza tych dokumentów do pozwu. Sąd będzie musiał ocenić, czy takie dowody faktycznie istnieją i czy zostaną przedstawione w fazie discovery.
Twierdzenie o „kalibrowanych nieautentycznych streamach” mających „wprowadzać w błąd silniki tantiem i rekomendacji” opiera się na analogii do sprawy Michaela Smitha, ale nie przedstawia bezpośrednich dowodów łączących Drake’a z konkretnymi operacjami botującymi.
Teoria zamkniętego koła – że nielegalne kasyno finansowało boty, które budowały wizerunek uzasadniający dalsze kontrakty z kasynem – jest logicznie spójna, ale wymaga wykazania każdego ogniwa łańcucha przyczynowo-skutkowego.

Co musi udowodnić strona powodowa, aby wygrać w zakresie RICO: Zgodnie z precedensem z sprawy Kim Kardashian przeciwko EthereumMax, gdzie sąd początkowo oddalił zarzuty RICO, stwierdzając że „zbieranina teorii i zarzutów nie czyni jeszcze roszczenia RICO”, powódki muszą wykazać:

Faktyczną wiedzę Drake’a o tym, że środki są wykorzystywane do finansowania nielegalnej działalności – samo otrzymywanie dużych sum od Stake nie jest wystarczające
Bezpośredni związek przyczynowy między transferami na platformie a konkretnymi operacjami botującymi
Wzorzec działalności przestępczej (minimum 2 powiązane czyny w ciągu 10 lat) – sam fakt nielegalności kasyna może nie wystarczyć, jeśli nie uda się powiązać go z innymi przestępstwami
Szkodę poniesioną przez powódki bezpośrednio wynikającą z działań pozwanych

Sąd na etapie wstępnym (motion to dismiss) będzie oceniał, czy pozew przedstawia wystarczająco szczegółowe i wiarygodne zarzuty, aby uzasadnić przejście do fazy discovery – czyli wzajemnego udostępniania dowodów przez strony. Dopiero na tym etapie okaże się, czy powódki dysponują materiałami potwierdzającymi ich teorie, czy też pozew opiera się głównie na publicznych informacjach i dedukcji.

Artykuł powstał na podstawie analizy dokumentów sądowych złożonych w sprawie Ridley i Hines przeciwko Sweepsteaks Ltd. i in. (Civil Action No. 25-2511, E.D. Va.), orzeczenia Sądu Apelacyjnego 9 Okręgu w sprawie Kater v. Churchill Downs (No. 16-35010), publicznie dostępnych informacji o platformie Stake z Wikipedii i serwisu Ballislife, raportów KPMG i The New York Times, doniesień Rolling Stone, Forbes, Hollywood Reporter, BBC oraz analizy porównawczej globalnych precedensów w sprawach hazardu online, odpowiedzialności celebrytów i oszustw streamingowych.

Wszystkie zarzuty dotyczące powiązań między działalnością hazardową Stake.us, transferami pieniężnymi a botowaniem Spotify stanowią twierdzenia pozwu i nie zostały jeszcze zweryfikowane przez sąd.

Robert Nogacki

Założyciel i partner zarządzający kancelarii prawnej Skarbiec, uznanej przez Dziennik Gazeta Prawna za jedną z najlepszych firm doradztwa podatkowego w Polsce (2023, 2024). Doradca prawny z 19-letnim doświadczeniem, obsługujący przedsiębiorców z listy Forbesa oraz innowacyjne start-upy. Jeden z najczęściej cytowanych ekspertów w dziedzinie prawa handlowego i podatkowego w polskich mediach, regularnie publikujący w Rzeczpospolitej, Gazecie Wyborczej i Dzienniku Gazecie Prawnej. Autor publikacji „AI Decoding Satoshi Nakamoto. Sztuczna inteligencja na tropie twórcy Bitcoina” oraz współautor nagrodzonej książki „Bezpieczeństwo współczesnej firmy”. Profil na LinkedIn: 18.5 tys. obserwujących, 4 miliony wyświetleń rocznie. Nagrody: czterokrotny laureat Medalu Europejskiego, Złotej Statuetki Polskiego Lidera Biznesu, tytułu „Międzynarodowej Kancelarii Prawniczej Roku w Polsce w zakresie planowania podatkowego”. Specjalizuje się w strategicznym doradztwie prawnym, planowaniu podatkowym i zarządzaniu kryzysowym dla biznesu.