Pułapka subskrypcyjna pod lupą UOKiK. Sprawa InterviewMe na tle światowych precedensów

r.pr. Robert Nogacki | 9 lipca 2026 r.

Jest wieczór. Kandydat do pracy kończy godzinę pracy nad życiorysem w internetowym kreatorze: wybrał szablon, uzupełnił doświadczenie, poprawił każdą sekcję według podpowiedzi systemu. Klika „Pobierz swoje CV”. Zamiast pliku widzi ekran z hasłem „Uzyskaj dostęp do wszystkich funkcji” i dwie kwoty: 5,95 zł za dostęp na 14 dni albo 79,90 zł za kwartał. Drobniejszą czcionką, na szarym tle, serwis wspomina, że po 14 dniach opłata odnowi się automatycznie co cztery tygodnie, w kwocie kilkunastokrotnie wyższej. Ten właśnie moment, a ściślej jego umiejscowienie na samym końcu ścieżki użytkownika, kosztował operatora serwisu interviewme.pl 764 tys. zł.

Decyzją nr RPZ 6/2025 z 29 grudnia 2025 r. Prezes UOKiK uznał, że BOLD LLC z siedzibą w Guaynabo w Portoryko, operator serwisu interviewme.pl, stosuje praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów. Zarzut nie dotyczy samego modelu freemium, co Urząd wprost zaznacza, lecz zaniechania informacyjnego: spółka nie przekazywała jasno, jednoznacznie i we właściwym czasie, że pobranie i wydruk przygotowanego dokumentu wymaga wykupienia subskrypcji, ani że opłata będzie pobierana automatycznie w kolejnych okresach, dopóki konsument subskrypcji nie anuluje. Podstawą kwalifikacji jest art. 6 ust. 1 i 3 pkt 1 oraz ust. 4 pkt 1 i 3 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym, w związku z art. 24 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Ustalenia faktyczne są charakterystyczne dla całej kategorii spraw. Konsument mógł bez żadnej opłaty uruchomić kreator, tworzyć dokument i korzystać z podpowiedzi. Informacja o cenie pojawiała się dopiero po kliknięciu „Pobierz swoje CV”, czyli po zainwestowaniu czasu i uwagi. Regulamin, choć obszerny, nie zawierał ani wysokości opłat, ani opisu planów; rozdział o płatnościach wspominał jedynie o „automatycznym” pobieraniu należności do momentu rezygnacji. Informacje o odpłatności ukryto w sekcjach z pytaniami i odpowiedziami w dolnych partiach stron. Do Urzędu wpłynęło ponad 80 skarg opisujących ten sam schemat: niska opłata wstępna, potem cykliczne obciążenia karty, o których konsument dowiadywał się z wyciągu bankowego.

Zmiany wprowadzone przez spółkę w latach 2024 i 2025, w tym podstrona „Cennik”, komunikat o odnowieniu umieszczony nad przyciskiem „Kontynuuj” oraz darmowe pobranie dokumentu w formacie TXT, Urząd uznał za niewystarczające. Ocena formatu TXT jest szczególnie dosadna: plik pozbawiony szablonu, kolorystyki i układu nie jest dokumentem, dla którego konsument korzystał z kreatora. Trudno o lepszy przykład listka figowego w wersji cyfrowej.

Sankcje objęły karę 764 tys. zł, nakaz zaniechania praktyki oraz obowiązek publikacji na stronie głównej serwisu oświadczenia o decyzji po jej uprawomocnieniu. Prezes UOKiK przyjął umyślność: spółka od lat otrzymywała skargi konsumentów, musiała więc co najmniej godzić się na skutki swojego modelu informacyjnego. Znamienna jest także odmowa wydania decyzji zobowiązującej na podstawie art. 28 ustawy, mimo że spółka kilkukrotnie modyfikowała propozycje zobowiązań i zabiegała o polubowne zakończenie sprawy. Urząd wskazał, że przy praktyce długotrwałej, dotkliwej i masowo zgłaszanej przez konsumentów interes publiczny wymaga przesądzenia naruszenia, prejudykatu dla roszczeń cywilnych i kary, a nie ugody. Spółka wniosła odwołanie; decyzja jest nieprawomocna.

Punkt sporny: kiedy przypada „właściwy czas” na informację o cenie

Cała sprawa sprowadza się do jednego pytania: w którym momencie ścieżki użytkownika przedsiębiorca ma obowiązek ujawnić cenę i cykliczny charakter opłaty. Rzetelność wymaga, aby najpierw oddać głos obronie, bo jej argumenty nie są błahe. Model freemium jest legalny, co przyznaje sam Urząd. Cena, okresy dostępu i wzmianka o odnowieniu były widoczne przed dokonaniem jakiejkolwiek płatności, a po zmianach z 2025 r. komunikat o odnowieniu znalazł się bezpośrednio nad przyciskiem prowadzącym do płatności. Konsument akceptował regulamin. Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z 5 października 2023 r. w sprawie C-565/22 Sofatutor zaakceptował konstrukcję okresu próbnego przechodzącego w płatny, automatycznie odnawialny abonament, uznając, że prawo odstąpienia przysługuje co do zasady raz, jeżeli konsument został przy zamówieniu jasno, zrozumiale i wyraźnie poinformowany o odpłatności. Wreszcie sprawa Vinted pokazała, że rygorystyczna wykładnia „właściwego czasu” nie zawsze utrzymuje się w sądzie: SOKiK uchylił część rozstrzygnięcia Prezesa UOKiK dotyczącą informowania o opłacie za Ochronę Kupującego.

Ta obrona ma jednak słaby punkt, i to w miejscu, w które Urząd celował. Art. 6 ust. 3 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym wiąże obowiązek informacyjny nie tylko z jasnością, lecz także z czasem przekazania informacji. Decyzja konsumenta dotycząca umowy zapada nie przy kasie, lecz przy kliknięciu „Stwórz CV”: to wtedy konsument decyduje, czy zainwestuje godzinę w narzędzie. Ekonomia behawioralna od dawna opisuje efekt utopionych kosztów, a Prezes UOKiK wprost włączył go do uzasadnienia: skłonność do zakupu subskrypcji jest większa, gdy konsument dowiaduje się o niej po wykonaniu pracy, niż gdyby wiedział o niej przed startem. Regulamin, do którego odsyłały hiperłącza, w ogóle nie zawierał cen, więc nie mógł wykonać obowiązku informacyjnego. Wyrok Sofatutor działa zresztą w obie strony: chroni przedsiębiorcę, który informuje jasno na wejściu, i obciąża tego, który tego nie robi. Prawdopodobny scenariusz przed SOKiK to spór o definicję momentu decyzji konsumenta; ryzyko utrzymania istoty rozstrzygnięcia oceniam jako wysokie, choć sprawa Vinted przypomina, że korekta zakresu praktyki lub wysokości kary nie jest wykluczona. To ocena własna, nie pewnik.

Portoryko nie chroni przed polskim urzędem

Spółka przez całe postępowanie konsekwentnie oświadczała, że nie poddaje się jurysdykcji Prezesa UOKiK poza zakresem wyraźnie przyznanym. Ten argument nie mógł się powieść. Art. 1 ust. 2 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów obejmuje praktyki, które wywołują lub mogą wywoływać skutki na terytorium Polski, niezależnie od siedziby przedsiębiorcy. Serwis prowadzony po polsku, adresowany do osób szukających pracy w Polsce i generujący skargi polskich konsumentów, spełnia to kryterium w sposób oczywisty. Eksterytorialne stosowanie przepisów konsumenckich nie jest zresztą nowością: adresatami wcześniejszych decyzji byli przedsiębiorcy z Litwy czy Luksemburga.

Osobną kwestią jest wykonalność. Kara pieniężna płatna do budżetu państwa obciąża spółkę z Portoryko; warszawska spółka zależna BOLD PL sp. z o.o., zajmująca się wsparciem marketingowym, nie jest adresatem decyzji. Przymusowa egzekucja polskiej administracyjnej kary pieniężnej w Stanach Zjednoczonych napotka istotne bariery prawne, na czele z tradycyjną niechęcią tamtejszych sądów do wykonywania obcych rozstrzygnięć o charakterze penalnym; to ocena praktyczna, nie kategoryczne twierdzenie. Realna siła decyzji leży więc gdzie indziej: w nakazie publikacji na stronie serwisu, w prejudycjalnym skutku prawomocnej decyzji wydanej na podstawie art. 26 ustawy dla indywidualnych pozwów konsumentów oraz w widoczności sprawy w europejskiej sieci współpracy organów konsumenckich CPC, dla której polska decyzja może stać się punktem odniesienia.

Światowe precedensy: pułapki subskrypcyjne pod ostrzałem regulatorów

Sprawa InterviewMe nie jest polskim wybrykiem, lecz lokalnym rozdziałem globalnego trendu. Regulatorzy po obu stronach Atlantyku od kilku lat rozbierają na części ten sam mechanizm: łatwe wejście, ukryta cykliczność, trudne wyjście.

Stany Zjednoczone: miliardy za dark patterns

Największy precedens zapadł w sprawie Amazon Prime. Federalna Komisja Handlu pozwała Amazona w czerwcu 2023 r., zarzucając zapisywanie konsumentów do Prime bez wyraźnej zgody i celowe utrudnianie rezygnacji, z wewnętrznym kryptonimem procesu anulowania „Iliada” włącznie. Ugoda ogłoszona 25 września 2025 r., już w trakcie procesu, opiewa na 2,5 mld USD: 1 mld kary cywilnej, najwyższej w historii za naruszenie reguły FTC, oraz 1,5 mld USD zwrotów dla konsumentów, do 51 USD na osobę, za okres od czerwca 2019 r. do czerwca 2025 r. Pierwsze zwroty trafiły do konsumentów w listopadzie i grudniu 2025 r. Podstawą była ustawa ROSCA z 2010 r., wymagająca jasnego ujawnienia warunków, wyraźnej zgody i prostego mechanizmu anulowania.

Adobe zakończyło analogiczny spór w 2026 r. Pozew rządu federalnego z czerwca 2024 r. dotyczył planu „annual paid monthly”: miesięczna rata na pierwszym planie, roczne zobowiązanie oraz opłata za wcześniejsze rozwiązanie w wysokości połowy pozostałych rat ukryte w drobnym druku i dymkach interfejsu. Ugoda na 150 mln USD, zatwierdzona przez sąd w kwietniu 2026 r., obejmuje 75 mln USD kar i 75 mln USD w usługach dla poszkodowanych, a także obowiązek jawnego ujawniania opłaty i przypominania o konwersji okresu próbnego. Wcześniej Epic Games zapłacił 245 mln USD zwrotów za manipulacyjne wzorce w rozliczeniach gry Fortnite. W kwietniu 2025 r. FTC pozwała Ubera w sprawie subskrypcji Uber One, wskazując, że anulowanie potrafiło wymagać przejścia nawet 23 ekranów i wykonania 32 czynności; w grudniu 2025 r. do pozwu przystąpiło 21 stanów oraz Dystrykt Kolumbii, żądając kar cywilnych. Sprawa jest w toku, a Uber zarzutom zaprzecza.

Ciekawostką jest amerykański rollercoaster regulacyjny. Sfinalizowana w 2024 r. reguła click-to-cancel, nakazująca między innymi anulowanie tak proste jak zapis, została 8 lipca 2025 r. uchylona w całości przez federalny sąd apelacyjny ósmego okręgu w sprawie Custom Communications v. FTC, wyłącznie z przyczyn proceduralnych. FTC nie odpuściła: w styczniu 2026 r. rozpoczęła procedurę ponownego wydania reguły, a w międzyczasie egzekwuje ROSCA sprawa po sprawie. Wniosek dla przedsiębiorców jest paradoksalny: uchylenie reguły nie obniżyło ryzyka, tylko przeniosło je z przepisu na postępowania.

Unia Europejska: przejrzystość na wejściu

W orzecznictwie unijnym kluczowy jest wspomniany wyrok Sofatutor: konstrukcja okresu próbnego przechodzącego w płatny abonament jest dopuszczalna, ale jej warunkiem brzegowym pozostaje jasna informacja o odpłatności w chwili zamówienia. Na poziomie egzekucji administracyjnej symbolem stała się sprawa Amazon Prime w Europie: po skargach organizacji konsumenckich, w tym norweskiej rady konsumentów, oraz działaniach Komisji Europejskiej i sieci CPC rozpoczętych w kwietniu 2021 r., Amazon zobowiązał się, że od 1 lipca 2022 r. rezygnacja z Prime w całej UE i EOG będzie możliwa w dwóch kliknięciach, przez widoczny przycisk. Ówczesny komisarz sprawiedliwości określił przy tej okazji manipulacyjne projektowanie interfejsów jako praktykę, którą należy wyeliminować.

Na horyzoncie jest Digital Fairness Act. Komisja Europejska zapowiedziała w programie prac na 2026 r. przedstawienie projektu w czwartym kwartale 2026 r., po konsultacjach publicznych prowadzonych od lipca 2025 r. Akt ma domknąć luki wykazane w przeglądzie unijnego prawa konsumenckiego z 2024 r. i objąć między innymi dark patterns w ścieżkach subskrypcji i anulowania. Skala problemu jest udokumentowana: badanie wykonane na zlecenie Komisji w 2022 r. wykazało, że 97 proc. najpopularniejszych serwisów i aplikacji stosowało co najmniej jeden manipulacyjny wzorzec projektowy. Warto odnotować także rozwiązania krajowe: w Niemczech od 1 lipca 2022 r. § 312k BGB nakazuje udostępnienie na stronie łatwo dostępnego przycisku wypowiedzenia umowy zawartej online.

Ten sam operator na wielu frontach

Kontekst korporacyjny czyni sprawę jeszcze ciekawszą. Grupa BOLD prowadzi pod dziesiątkami marek, takimi jak Zety, LiveCareer czy MyPerfectResume, ten sam model kreatora CV na wielu rynkach, a w sierpniu 2025 r. przejęła serwisy CareerBuilder i Monster z masy upadłości, wygrywając licytację kwotą 28,4 mln USD. W kwietniu 2026 r. konkurencyjny Rocket Resume pozwał spółki BOLD przed sądem federalnym w Kalifornii, zarzucając im, że sieć pozornie niezależnych serwisów kontroluje ponad 80 proc. amerykańskiego rynku kreatorów CV i wprowadza klientów w błąd; są to na razie wyłącznie twierdzenia pozwu, których sąd nie zweryfikował, a spółki BOLD domagają się oddalenia pozwu jako wadliwego. Niezależnie od ich losu, skargi amerykańskich konsumentów opisują mechanizm bliźniaczy wobec polskiego: opłata wstępna rzędu 2,95 USD, potem comiesięczne obciążenia po 23,95 USD. Według naszej wiedzy decyzja Prezesa UOKiK jest pierwszym w Europie rozstrzygnięciem organu ochrony konsumentów, które rozlicza ten model wprost i pod firmą operatora.

Przegląd precedensów w skrócie

Polski kontekst: od Pobieraczka do Vinted

Polska praktyka orzecznicza dojrzewała do tej decyzji ponad dekadę. Prototypem była sprawa serwisu Pobieraczek.pl z początku poprzedniej dekady: „darmowe” pobieranie plików przeradzało się w płatny abonament, a kary Prezesa UOKiK utrzymały się w sądach. Bliższym punktem odniesienia jest Vinted: w 2022 r. Prezes UOKiK nałożył na litewską spółkę ponad 5,3 mln zł kary za dwie praktyki informacyjne, dotyczące opłaty za Ochronę Kupującego oraz blokowania środków sprzedających do czasu weryfikacji tożsamości. W 2023 r. SOKiK uchylił rozstrzygnięcie co do praktyki związanej z opłatą, utrzymując 1,12 mln zł kary za praktykę dotyczącą blokady środków. Lekcja jest dwustronna: standard informacji przekazanej we właściwym czasie jest w Polsce egzekwowany konsekwentnie, ale podlega realnej kontroli sądowej, co dla BOLD LLC stanowi jedyne poważne pole gry w postępowaniu odwoławczym.

Wnioski dla przedsiębiorstw cyfrowych

Z decyzji i przywołanych precedensów wyłania się spójny standard, który można streścić w kilku regułach. Po pierwsze, cena i cykliczny charakter opłaty to informacje pierwszego ekranu: konsument ma je poznać, zanim zainwestuje czas, nie wtedy, gdy próbuje odebrać efekt swojej pracy. Po drugie, regulamin nie zastępuje interfejsu; hiperłącze do dokumentu, który nie zawiera nawet wysokości opłat, nie wykonuje żadnego obowiązku informacyjnego. Po trzecie, automatyczne odnawianie subskrypcji wymaga ekspozycji porównywalnej z ceną, a nie przypisu drobnym drukiem na szarym tle. Po czwarte, droga wyjścia powinna być tak prosta jak droga wejścia; to standard wspólny dla amerykańskiej ustawy ROSCA, praktyki Komisji Europejskiej i niemieckiego przycisku wypowiedzenia. Po piąte, tryb zobowiązaniowy z art. 28 ustawy nie jest polisą ubezpieczeniową: przy praktyce długotrwałej i masowo zgłaszanej Prezes UOKiK wybierze karę i prejudykat, a wieloletnie skargi konsumentów posłużą jako dowód umyślności podwyższający wymiar kary. Po szóste wreszcie, egzotyczna siedziba nie wyłącza jurysdykcji; ogranicza co najwyżej łatwość egzekucji, ale nie skutki publikacyjne, reputacyjne i cywilnoprawne.

Podsumowanie

Decyzja RPZ 6/2025 wpisuje polski rynek w globalny nurt rozliczania pułapek subskrypcyjnych, od wartej 2,5 mld USD ugody Amazona po unijne przygotowania do Digital Fairness Act. Jej sednem nie jest zakaz subskrypcji ani modelu freemium, lecz proste przesunięcie akcentu: o pieniądzach mówi się przed pracą konsumenta, nie po niej. Dla przedsiębiorców cyfrowych to sygnał, aby audyt ścieżki zakupowej, od pierwszego ekranu przez regulamin po e-maile potwierdzające, przeprowadzić zanim zrobi to urząd. Kancelaria Prawna Skarbiec wspiera przedsiębiorców w audytach zgodności modeli subskrypcyjnych i e-commerce oraz reprezentuje strony w postępowaniach przed Prezesem UOKiK i SOKiK; zapraszamy do kontaktu.

Nota. Stan prawny i faktyczny na 8 lipca 2026 r. Decyzja Prezesa UOKiK nr RPZ 6/2025 z 29 grudnia 2025 r. jest nieprawomocna; spółka wniosła odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Informacje o postępowaniach zagranicznych oparto na materiałach źródłowych FTC, Departamentu Sprawiedliwości USA, Komisji Europejskiej oraz na wyroku TSUE w sprawie C-565/22; twierdzenia pozwów niezakończonych rozstrzygnięciem oznaczono jako twierdzenia stron.

Robert Nogacki

Robert Nogacki – radca prawny (WA-9026), założyciel Kancelarii Prawnej Skarbiec.

Są prawnicy, którzy zajmują się prawem. I są tacy, którzy zajmują się problemami, na które prawo nie ma gotowej odpowiedzi. Od ponad dwudziestu lat Kancelaria Skarbiec pracuje na przecięciu prawa podatkowego, struktur korporacyjnych i ludzkiej niechęci do oddawania państwu więcej, niż się państwu należy. Doradzamy przedsiębiorcom z kilkunastu krajów – od tych z listy Forbesa po tych, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano.

Jeden z najczęściej cytowanych ekspertów prawa podatkowego w polskich mediach – pisze dla Rzeczpospolitej, Dziennika Gazety Prawnej i Parkietu nie dlatego, że to dobrze wygląda w CV, lecz dlatego, że pewnych rzeczy nie da się wyjaśnić w piśmie procesowym i ktoś musi je powiedzieć głośno. Autor AI Decoding Satoshi Nakamoto. Sztuczna inteligencja na tropie twórcy Bitcoina. Współautor nagrodzonej książki Bezpieczeństwo współczesnej firmy.

Kancelaria Skarbiec zajmuje czołowe pozycje w rankingach kancelarii podatkowych Dziennika Gazety Prawnej. Czterokrotny laureat Medalu Europejskiego, laureat tytułu International Tax Planning Law Firm of the Year in Poland.

Specjalizuje się w sporach z organami skarbowymi, międzynarodowym planowaniu podatkowym, regulacjach kryptoaktywów i ochronie majątku. Od 2006 roku prowadzi sprawę WGI – jedną z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. Wierzy, że prawo jest zbyt poważne, żeby traktować je wyłącznie poważnie – i że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.