Bezczynność organu

Bezczynność organu podatkowego to niezałatwienie sprawy w terminie. Termin wyznacza ustawa albo sam organ, gdy zawiadamia o nowej dacie załatwienia sprawy. Nie chodzi o to, czy urząd cokolwiek robi, lecz o to, czy sprawa została załatwiona na czas. Organ może wysyłać wezwania i kolejne zawiadomienia, a mimo to pozostawać w bezczynności. Natomiast przewlekłość to prowadzenie sprawy dłużej, niż jest to potrzebne do jej załatwienia: czynności pozorne, powtarzane wezwania o te same dokumenty, wielomiesięczne przerwy. Oba naruszenia mogą wystąpić w jednej sprawie. Oba naruszają zasadę szybkości postępowania z art. 125 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: OP). Przeciw obu służą te same środki. Pierwszym jest ponaglenie (art. 141 OP). Drugim skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, ocenia, czy naruszenie było rażące, i może wymierzyć organowi grzywnę albo przyznać stronie sumę pieniężną (art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: p.p.s.a.).

Najważniejsze w skrócie

1. Terminy załatwienia sprawy (art. 139 OP): bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca; sprawa szczególnie skomplikowana w ciągu dwóch miesięcy; odwołanie w ciągu dwóch miesięcy od otrzymania go przez organ odwoławczy, a trzech miesięcy, gdy przeprowadzono rozprawę albo strona o nią wniosła. Do terminów nie wlicza się okresów z art. 139 § 4 OP: terminów na dokonanie czynności, okresów zawieszenia oraz opóźnień z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Terminy te nie odbierają organowi kompetencji po ich upływie, ale otwierają stronie środki ochrony. O każdym opóźnieniu organ zawiadamia stronę, podając przyczyny i nowy termin (art. 140 OP).
2. Ponaglenie (art. 141 § 1 OP) wnosi się do organu podatkowego wyższego stopnia. Gdy sprawy nie załatwił dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej albo dyrektor izby administracji skarbowej, ponaglenie kieruje się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Organ, który uzna ponaglenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin, zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych, a także stwierdza, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 141 § 2 OP). Ustawa nie przewiduje odrębnego terminu na rozpatrzenie ponaglenia.
3. Skargę na bezczynność lub przewlekłość wnosi się do WSA w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia, bez czekania na jego rozpatrzenie (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Wpis wynosi 100 zł. Sąd zobowiązuje organ do załatwienia sprawy w określonym terminie, stwierdza bezczynność lub przewlekłość i orzeka, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Może też wymierzyć organowi grzywnę do dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia albo przyznać skarżącemu sumę pieniężną do połowy tej kwoty (art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.).
4. Odsetki za zwłokę nie biegną za okres od wszczęcia postępowania do doręczenia decyzji pierwszej instancji, jeżeli decyzji nie doręczono w ciągu trzech miesięcy od wszczęcia (art. 54 § 1 pkt 7 OP). W postępowaniu odwoławczym wyłączenie obejmuje okres od upływu terminu z art. 139 § 3 OP do doręczenia decyzji odwoławczej (pkt 3). Wyłączenia nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel albo opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 OP). Dla kontroli trwającej ponad sześć miesięcy obowiązuje odrębna reguła z art. 54 § 1 pkt 7c OP, omówiona w haśle przewlekłe prowadzenie kontroli.
5. Moment skargi ma znaczenie. Skarga na bezczynność wniesiona po zakończeniu postępowania decyzją ostateczną nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu w zakresie stwierdzenia bezczynności (uchwała siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19). Skarga na przewlekłość wniesiona po ostatecznym zakończeniu postępowania podlega odrzuceniu (uchwała NSA z 7 marca 2022 r., II OPS 1/21). Jeżeli natomiast organ wyda decyzję dopiero po wniesieniu skargi, sąd nadal ocenia, czy doszło do bezczynności lub przewlekłości i czy były rażące.
6. Odszkodowanie za szkodę wyrządzoną niewydaniem decyzji w terminie wymaga wcześniejszego stwierdzenia we właściwym postępowaniu, że niewydanie decyzji było niezgodne z prawem (art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego). Takim prejudykatem jest wyrok sądu administracyjnego stwierdzający bezczynność. Roszczenie przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia, nie później jednak niż z upływem dziesięciu lat od zdarzenia (art. 442¹ § 1 Kodeksu cywilnego).

Bezczynność, przewlekłość i niewykonanie wyroku

Bezczynność nie wymaga całkowitej bierności organu. Punktem odniesienia jest termin: jeżeli minął, a sprawa nie została załatwiona, organ jest w bezczynności, choćby w aktach przybywało pism. Przewlekłość dotyczy sposobu prowadzenia sprawy. Orzecznictwo wskazuje na czynności pozorne, wezwania o dokumenty, które organ już ma, przerwy między czynnościami liczone w miesiącach, przedłużanie terminu bez wskazania, co jeszcze pozostało do zrobienia.

Oba zarzuty można postawić w jednej skardze. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), ale precyzyjny opis żądania porządkuje sprawę: zobowiązanie organu do działania, stwierdzenie naruszenia, wniosek o uznanie go za rażące, wniosek o sumę pieniężną i o grzywnę. Ten sam opis stanie się później podstawą wyliczenia szkody.

Trzecią postacią naruszenia jest niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę. Strona najpierw wzywa organ na piśmie do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, a potem wnosi skargę z art. 154 p.p.s.a. Sąd wymierza organowi grzywnę, może przyznać sumę pieniężną i stwierdza, czy niewykonanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa. Szkoda wyrządzona niewykonaniem wyroku jest naprawiana na zasadach Kodeksu cywilnego; roszczenie kieruje się najpierw do organu, a jeżeli nie wypłaci odszkodowania w trzy miesiące od wniosku, do sądu powszechnego (art. 154 § 4 i § 5 p.p.s.a.).

Przewlekłość kontroli podatkowej i celno-skarbowej rządzi się własnymi terminami i limitami. Opisuje je hasło przewlekłe prowadzenie kontroli.

Ponaglenie

Ponaglenie jest środkiem przeciwdziałania niezałatwieniu sprawy w terminie i zarazem warunkiem skargi do sądu. Ustawa zalicza je do środków zaskarżenia, których wyczerpanie otwiera drogę sądową (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ma jednak własny przedmiot: organ wyższego stopnia może wyznaczyć dodatkowy termin, zarządzić wyjaśnienie przyczyn i wskazać winnych (art. 141 § 2 OP), a pracownik, który bez uzasadnienia nie załatwił sprawy, odpowiada porządkowo lub dyscyplinarnie (art. 142 OP).

Adresata wskazuje art. 141 § 1 OP: organ podatkowy wyższego stopnia, a w sprawach niezałatwionych przez dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej albo dyrektora izby administracji skarbowej, Szef KAS. Ordynacja nie wymaga wnoszenia ponaglenia za pośrednictwem organu prowadzącego sprawę. Treść powinna wskazywać sprawę, datę wszczęcia, termin, który upłynął (ustawowy albo z zawiadomienia z art. 140 OP), opis zaniechań i żądanie wyznaczenia terminu załatwienia sprawy.

Na rozpatrzenie ponaglenia ustawa nie wyznacza odrębnego terminu. Nie trzeba jednak na nie czekać: skargę do WSA można wnieść już następnego dnia po złożeniu ponaglenia (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W praktyce ponaglenie warto pisać od razu jako szkielet skargi, z tymi samymi datami, tym samym opisem zaniechań i tym samym żądaniem. Dokumentuje ono, że organ był wezwany do działania, co sąd uwzględnia, oceniając rażący charakter naruszenia.

Skarga do sądu administracyjnego

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego bezczynności lub przewlekłości dotyczy. Wpis stały wynosi 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu). Zasady wnoszenia pism do sądów administracyjnych opisuje strona o skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uwzględniając skargę, sąd zobowiązuje organ do wydania aktu lub dokonania czynności w określonym terminie, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłości, i orzeka, czy miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a.). Jeżeli organ wydał decyzję już po wniesieniu skargi, sąd nie może zobowiązać go do działania, ale nadal ocenia, czy doszło do naruszenia i czy było rażące. Ta ocena ma znaczenie dla sumy pieniężnej i dla późniejszego odszkodowania.

Grzywna dla organu sięga dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, a suma pieniężna dla skarżącego połowy tej kwoty (art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.). Suma pieniężna jest rekompensatą za samo oczekiwanie, niezależną od szkody. Rażące naruszenie prawa sądy stwierdzają przy wielokrotnym przekroczeniu terminów, przy braku jakiegokolwiek usprawiedliwienia oraz przy lekceważeniu ponagleń i wcześniejszych wyroków. Przykłady z praktyki opisują teksty o opieszałości organów skarbowych i o niedopuszczalnych w demokratycznym państwie prawa działaniach organu wobec przedsiębiorcy.

Decyzję o skardze trzeba podjąć, zanim organ zakończy sprawę. Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu decyzji ostatecznej nie zostanie rozpoznana merytorycznie (II OPS 5/19), a skarga na przewlekłość wniesiona po ostatecznym zakończeniu postępowania podlega odrzuceniu (II OPS 1/21). Od wyroku WSA służy skarga kasacyjna do NSA; postępowanie przed sądami opisuje hasło skarga do sądu na decyzję podatkową.

Skutki bezczynności dla rozliczeń

Ustawa przewiduje sankcje działające z mocy prawa. Odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od wszczęcia postępowania do doręczenia decyzji pierwszej instancji, jeżeli decyzji nie doręczono w ciągu trzech miesięcy od wszczęcia (art. 54 § 1 pkt 7 OP), oraz za okres od dnia następnego po upływie terminu na załatwienie odwołania do doręczenia decyzji odwoławczej (pkt 3). Wyłączenie odpada, gdy do opóźnienia przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel albo gdy opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 OP). W sporach o duże kwoty ten mechanizm bywa cenniejszy niż grzywna: odsetki za rok opóźnienia przekraczają każdą sumę pieniężną, jaką może przyznać sąd. Wyliczenie okresów wyłączonych warto przedstawić organowi jeszcze przed decyzją, a w razie sporu w postępowaniu o nadpłatę; zob. hasło odsetki od zaległości podatkowych.

Interpretacja indywidualna niewydana w ciągu trzech miesięcy od wniosku oznacza, że następnego dnia po upływie terminu uznaje się za wydaną interpretację potwierdzającą stanowisko wnioskodawcy w pełnym zakresie (art. 14o OP). Jak przygotować wniosek, wyjaśnia hasło indywidualne interpretacje podatkowe.

Podstawowy termin zwrotu VAT wynosi 40 dni od złożenia rozliczenia i dotyczy okresów rozliczeniowych od 1 lutego 2026 r. (art. 87 ust. 2 ustawy o VAT; informacje Ministerstwa Finansów o odliczeniu i zwrocie VAT). Ustawa zna też terminy 25 dni, 15 dni i 180 dni. Zwrotu, którego organ nie dokonał w terminie i którego nie przedłużył postanowieniem, dotyczy oprocentowanie jak nadpłaty (art. 87 ust. 7). Przedłużenie bez uzasadnienia jest zaskarżalne, o czym w haśle przedłużanie terminu zwrotu VAT.

Bezczynność nie zawiesza biegu przedawnienia. Organ, który zwleka, działa na własną szkodę, bo zobowiązanie przedawnia się na zasadach opisanych w haśle przedawnienie zobowiązań podatkowych. Osobnym problemem jest bezczynność w postępowaniach karnych skarbowych wszczynanych tylko po to, aby zawiesić przedawnienie. Sądy administracyjne traktują ją jako przesłankę instrumentalnego wszczęcia; piszemy o tym w tekście o tym, że organy skarbowe przegrywają w sądach z powodu bezczynności w postępowaniach karnych.

Odszkodowanie

Naprawienia szkody wyrządzonej niewydaniem decyzji można żądać dopiero po stwierdzeniu we właściwym postępowaniu, że niewydanie decyzji było niezgodne z prawem (art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego). Właściwym postępowaniem jest skarga na bezczynność. Wyrok stwierdzający bezczynność otwiera drogę do sądu cywilnego niezależnie od tego, czy sąd uznał naruszenie za rażące.

Szkoda obejmuje straty i utracone korzyści pozostające w normalnym związku przyczynowym z opóźnieniem: koszt finansowania zamrożonego zwrotu VAT, utracone kontrakty, koszty zabezpieczeń, a w przewlekłym postępowaniu wymiarowym odsetki, których organ nie wyłączył. Sądy oddalają roszczenia oparte na samym fakcie bezczynności, dlatego dokumentację szkody prowadzi się od pierwszego dnia opóźnienia. Roszczenie przedawnia się z upływem trzech lat od dowiedzenia się o szkodzie i osobie obowiązanej, a najpóźniej dziesięć lat od zdarzenia (art. 442¹ § 1 Kodeksu cywilnego). Sposób dochodzenia takich roszczeń opisują strony o ochronie przed bezprawiem urzędniczym i o odpowiedzialności odszkodowawczej organów podatkowych.

Co sprawdzić, gdy organ nie działa

1. Który termin minął: z art. 139 OP, z zawiadomienia z art. 140 OP, trzy miesiące dla interpretacji, termin zwrotu VAT. Zawiadomienie o nowym terminie nie zmienia terminu ustawowego, tylko dokumentuje opóźnienie.
2. Co jest w aktach. Wgląd w akta (art. 178 OP) pozwala odróżnić bezczynność od przewlekłości i zebrać dowody rażącego naruszenia: daty czynności, powtórzone wezwania, przerwy.
3. Ponaglenie do właściwego organu, z opisem opóźnienia i żądaniem terminu. Skarga do WSA bez czekania na odpowiedź.
4. Zakres skargi: zobowiązanie do wydania aktu, stwierdzenie bezczynności lub przewlekłości, wniosek o uznanie naruszenia za rażące, wniosek o sumę pieniężną i o grzywnę. Wpis 100 zł.
5. Moment skargi: przed wydaniem decyzji ostatecznej.
6. Odsetki: wyliczenie okresów wyłączonych na podstawie art. 54 OP i wniosek o ich uwzględnienie w decyzji albo w postępowaniu o nadpłatę.
7. Szkoda: dokumentowanie od pierwszego dnia opóźnienia, bo wyrok stwierdzający bezczynność otwiera roszczenie, ale wysokość szkody trzeba udowodnić.

Pełnomocnik, który prowadzi spory z fiskusem, zwykle łączy te kroki w jedną sekwencję: ponaglenie, skarga z wnioskiem o sumę pieniężną, równolegle rejestr szkody.

Odpowiedniki w innych państwach

W Niemczech skarga na bezczynność (Untätigkeitsklage, § 46 Finanzgerichtsordnung) służy co do zasady po sześciu miesiącach od wniesienia sprzeciwu, którego organ nie rozpoznał bez podania ważnej przyczyny. W Austrii stronie służy Säumnisbeschwerde do Bundesfinanzgericht, gdy organ nie wydał decyzji w sześć miesięcy (§ 284 Bundesabgabenordnung). Art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej gwarantuje rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie, ale jest adresowany do instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii; wobec polskich organów podatkowych prawo do dobrej administracji działa jako zasada ogólna prawa Unii w sprawach objętych tym prawem, na przykład w VAT. Polski model łączy ponaglenie, skargę z sankcją pieniężną i odszkodowanie cywilne. Jego słabością pozostaje brak terminu na rozpatrzenie ponaglenia i instrukcyjny charakter terminów załatwienia sprawy.

Najczęstsze pytania

Ile czasu ma urząd skarbowy na wydanie decyzji?

Miesiąc od wszczęcia postępowania, w sprawie szczególnie skomplikowanej dwa miesiące. W postępowaniu odwoławczym dwa miesiące od otrzymania odwołania, a trzy miesiące, gdy przeprowadzono rozprawę albo strona o nią wniosła (art. 139 OP). O każdym opóźnieniu organ zawiadamia stronę, podając przyczyny i nowy termin (art. 140 OP).

Co zrobić, gdy urząd skarbowy nie wydaje decyzji?

Wnieść ponaglenie do organu wyższego stopnia, a w sprawach niezałatwionych przez dyrektora KIS albo dyrektora izby administracji skarbowej do Szefa KAS (art. 141 OP). Następnie, bez czekania na jego rozpatrzenie, skargę na bezczynność lub przewlekłość do WSA (art. 53 § 2b p.p.s.a.), z wnioskiem o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i o sumę pieniężną.

Czym różni się bezczynność od przewlekłości?

Bezczynność to niezałatwienie sprawy w terminie, niezależnie od tego, czy organ wykonuje jakieś czynności. Przewlekłość to prowadzenie sprawy dłużej, niż jest to potrzebne, przez czynności pozorne lub nieefektywne. Oba naruszenia zaskarża się tą samą skargą i mogą wystąpić razem.

Czy za bezczynność urzędu należą się pieniądze?

Sąd administracyjny może przyznać skarżącemu sumę pieniężną do połowy dziesięciokrotności przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia i wymierzyć organowi grzywnę (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Odszkodowania za rzeczywistą szkodę dochodzi się przed sądem cywilnym po wyroku stwierdzającym bezczynność (art. 417¹ § 3 Kodeksu cywilnego).

Czy bezczynność organu wpływa na odsetki?

Tak. Odsetek nie nalicza się za okres od wszczęcia postępowania do doręczenia decyzji, jeżeli nie doręczono jej w ciągu trzech miesięcy, ani za okres opóźnienia w postępowaniu odwoławczym (art. 54 § 1 pkt 3 i 7 OP). Wyłączenie nie działa, gdy do opóźnienia przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel albo gdy opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu.

Czy można skarżyć bezczynność po wydaniu decyzji?

Skarga na bezczynność wniesiona po wydaniu decyzji ostatecznej nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu (uchwała NSA II OPS 5/19), a skarga na przewlekłość wniesiona po ostatecznym zakończeniu postępowania podlega odrzuceniu (uchwała NSA II OPS 1/21). Skarga wniesiona wcześniej pozostaje skuteczna co do stwierdzenia naruszenia i sumy pieniężnej, nawet gdy organ wyda decyzję w toku postępowania sądowego.

Powiązane hasła leksykonu

1. Przewlekłe prowadzenie kontroli
2. Postępowanie podatkowe
3. Decyzja podatkowa
4. Skarga do sądu na decyzję podatkową
5. Przedłużanie terminu zwrotu VAT
6. Indywidualne interpretacje podatkowe
7. Przedawnienie zobowiązań podatkowych

Kancelaria Prawna Skarbiec prowadzi skargi na bezczynność i przewlekłość organów podatkowych oraz sprawy o odszkodowanie za opóźnienia w sprawach podatkowych; zakres pomocy opisuje strona postępowanie podatkowe: wojna pozycyjna z fiskusem.

Stan prawny na 2 listopada 2026 r.

Publikacje Kancelarii Skarbiec związane z tematyką bezczynności organu

Opieszałość organów skarbowych

Robert Nogacki: Organy skarbowe przegrywają w sądach z powodu swojej bezczynności w postępowaniach karnych przeciw przedsiębiorcom

2021-09-29: Fiskus ma 5 lat na dochodzenie należności skarbowych od podatników. Gdy mimo tak długiego czasu nie potrafi znaleźć dowodów uzasadniających domagania się tych należności, sztucznie wydłuża termin ich przedawnienia, wszczynając przeciw przedsiębiorcom postępowania karne skarbowe. Do niedawna już sam fakt wszczęcia postępowania wystarczał, by osiągnąć pożądany skutek. Wszystko zmieniło się w maju 2021 r., gdy Naczelny Sąd Administracyjny stanowczo sprzeciwił się takim instrumentalnym działaniom organów.

Robert Nogacki: Niedopuszczalne w demokratycznym państwie prawa działania organu wobec przedsiębiorcy

2020-01-30: Przedsiębiorca dwa razy wygrał przed sądem spór z fiskusem o zwrot VAT. Zobowiązany do jego dokonania organ wciąż jednak nie zwrócił przedsiębiorcy pieniędzy. Sądy karzą go za to grzywną, nazywając jego bezczynność rażącym naruszeniem prawa. Mimo to organ nadal nie chce zwrócić należnych przedsiębiorcy ponad 4 mln zł.

Robert Nogacki: Organ wszczął przeciw przedsiębiorcy postępowanie karne skarbowe i przez 9 lat nie podjął żadnych czynności

2021-11-09: W kwietniu 2008 r. spółka złożyła w urzędzie skarbowym korektę zeznania podatkowego CIT-8 za 2007 r., w której wykazała dochód w kwocie ponad 170 tys. zł i należny CIT w wysokości 32 tys. zł. Po ponad 11 latach, we wrześniu 2019 r., naczelnik urzędu celno-skarbowego wydał decyzję, w której stwierdził, że spółka zaniżyła w objętym zeznaniem okresie przychód i zawyżyła koszty.

Określił jej zobowiązanie w podatku dochodowym na nowo. Dlaczego rewidował rozliczenia przedsiębiorcy po aż 11 latach? Bo przed upływem 5-letniego terminu przedawnienia wszczął przeciw niemu postępowanie karne skarbowe, co zawiesiło bieg tego terminu, mimo że przez 9 lat nie podjął żadnych czynności.

INNE HASŁA ZWIĄZANE Z TEMATEM: Przewlekłe prowadzenie kontroli

Robert Nogacki

Robert Nogacki jest radcą prawnym, założycielem i partnerem zarządzającym Kancelarii Prawnej Skarbiec, działającej nieprzerwanie od 2006 roku.

Prawo jest równe dla wszystkich, ale strony rzadko są równe: po jednej stoi organizacja, która ma czas, pieniądze i prawników, po drugiej człowiek, który ma jedną firmę, jedne oszczędności i jedno życie.

Klienci rzadko przychodzą do niego z problemem prawnym. Przychodzą z problemem, który ma także stronę prawną: z kontrolą, która zaczęła się od jednej faktury, z pieniędzmi powierzonymi komuś, kto zniknął, z firmą, którą trzeba przekazać dalej, zanim będzie za późno. Większość takich spraw rozstrzyga się na długo przed pierwszym pismem, w decyzjach podjętych bez pytania i w terminach, o których nikt nie pamiętał. Dlatego zaczyna od pytania, jak klient trafił w to miejsce, a nie od tego, co powinien był zrobić.

Doradza przedsiębiorcom i rodzinom z kilkunastu krajów, także tym, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano. Broni ich w kontrolach podatkowych i celno-skarbowych, w sporach z organami podatkowymi i w sprawach karnych skarbowych. Reprezentuje poszkodowanych w oszustwach inwestycyjnych i piramidach finansowych. Pomaga rodzinom zakładać fundacje rodzinne i planować sukcesję, żeby dorobek życia przetrwał dłużej niż jedno pokolenie.

Nie każdą sprawę da się wygrać. Każdą da się prowadzić tak, żeby klient wiedział, na czym stoi. Od 2006 roku reprezentuje pokrzywdzonych w sprawie WGI (Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej), jednej z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. W sprawie upadłej giełdy kryptowalut Zonda (Zondacrypto, operator BB Trade Estonia OÜ) reprezentuje kilkuset poszkodowanych w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Krajową i w estońskim postępowaniu upadłościowym.

Kancelaria Prawna Skarbiec jest notowana w rankingach największych firm doradztwa podatkowego Dziennika Gazety Prawnej i Rzeczpospolitej, a w latach 2015 do 2018 czterokrotnie otrzymała Medal Europejski Business Centre Club i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Robert Nogacki publikuje regularnie, w prasie i na stronie kancelarii, dla ludzi, którzy mają problem, a nie dyplom prawnika, bo opinia prawna, której klient nie rozumie, chroni tylko prawnika.

Wierzy, że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.