Podatek od spadków i darowizn
Podatek od spadków i darowizn stanowi formę daniny publicznej o charakterze bezpośrednim, nakładanej na osoby fizyczne lub prawne z tytułu nieodpłatnego nabycia własności lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia, zapisu, darowizny, polecenia testamentowego lub innych form nieekwiwalentnego przysporzenia majątkowego. W systematyce prawa podatkowego podatek ten zaliczany jest do kategorii podatków majątkowych, obciążających przyrost majątku nabywcy wynikający z nieodpłatnego transferu wartości ekonomicznych, przy czym konstrukcja tego podatku może przybierać formę podatku od masy spadkowej (estate tax) obciążającej spadek przed jego podziałem lub podatku od nabytego spadku (inheritance tax) obciążającego poszczególnych spadkobierców.
I. GENEZA HISTORYCZNA I EWOLUCJA
A. Starożytność klasyczna: rzymska Vicesima Hereditatium
Historyczna geneza opodatkowania spadków sięga czasów starożytnego Rzymu, gdzie cesarz August wprowadził w 6 roku naszej ery vicesima hereditatium – dwudziestą część wartości spadku, czyli podatek w wysokości 5% od dziedziczenia testamentowego przekraczającego określoną wartość. Środki te przeznaczane były na rzecz aerarium militare, skarbu wojskowego finansującego emerytury weteranów legionów rzymskich, zasilonego przez samego Augusta kwotą 170 milionów sesterców z jego osobistego majątku. Podatek ten nie dotyczył najbliższych krewnych – w tym dziadków, rodziców, dzieci, wnuków i rodzeństwa – ustanawiając tym samym fundamentalną zasadę różnicowania obciążeń w zależności od stopnia pokrewieństwa, która przetrwała w rozpoznawalnej formie przez dwa tysiąclecia praktyki legislacyjnej. Źródła wskazują, że zwolnienie dla spadków o niskiej wartości (de minimis) mogło zostać wprowadzone dopiero za panowania Trajana, a nie stanowiło elementu pierwotnego ustawodawstwa Augusta; niemniej jednak ustanowienie preferencyjnego reżimu opartego na pokrewieństwie uczyniło z innowacji augustowskiej autentycznie wyrafinowany instrument fiskalny – antycypujący w zalążkowej formie progresywne i zróżnicowane struktury charakterystyczne dla współczesnych systemów opodatkowania spadków.
B. Podatek od spadków i darowizn w średniowieczu
Rozpad scentralizowanej rzymskiej administracji fiskalnej w okresie średniowiecza nie doprowadził do zaniku praktyki pobierania danin z tytułu transmisji majątku w chwili śmierci. W Anglii relevium wyłoniło się jako zwyczajowa opłata wnoszona przez spadkobiercę na rzecz seniora feudalnego jako warunek wejścia w posiadanie lenna po zmarłym – danina koncepcyjnie zbliżona do współczesnego podatku od sukcesji, choć zakotwiczona w logice dzierżenia feudalnego, nie zaś w logice fiskalnej. W krajach kontynentalnych mortuarium pełniło funkcję pokrewną, lecz funkcjonalnie odrębną: w przeciwieństwie do angielskiego relevium, które stanowiło opłatę sukcesyjną wnoszoną przez spadkobiercę na rzecz seniora, mortuarium było bliższe angielskiemu heriot – daninowi pośmiertnemu związanemu typowo z poddaństwem i obowiązkami chłopskimi wobec władzy senioralnej, stanowiącemu formę rekompensaty dla seniora z tytułu śmierci wasala, a nie opłacie sukcesyjnej uiszczanej przez dziedzica. Owe daniny feudalne, choć pozbawione systematycznego charakteru współczesnego podatku, odzwierciedlały trwałą intuicję, że międzypokoleniowa transmisja majątku stanowi właściwą okazję do dochodzenia nadrzędnego roszczenia przez wspólnotę polityczną lub jej przedstawicielską władzę.
C. Transformacja wczesnonowożytna i rewolucyjna
Nowoczesne systemy opodatkowania spadków i darowizn ukształtowały się w XVII i XVIII wieku wraz z powstaniem scentralizowanych państw narodowych i rozwojem potrzeb fiskalnych związanych z finansowaniem armii stałych i rozrastających się biurokracji. To jednak Rewolucja Francuska przyniosła najbardziej doniosłą transformację koncepcyjną. Rewolucjoniści dokonali rekonceptualizacji podatku spadkowego nie tylko jako instrumentu fiskalnego, lecz jako mechanizmu inżynierii społecznej: narzędzia służącego demontażowi dziedzicznej koncentracji majątku i promowaniu republikańskich ideałów égalité. Okres rewolucyjny przyniósł szereg reform prawa spadkowego w latach 1789–1804, w tym zniesienie prawa pierworództwa w 1790 roku i radykalną ustawę z Nivôse roku II (styczeń 1794), narzucającą ścisłą równość między spadkobiercami. O ile zróżnicowanie stawek podatkowych i ulg w zależności od relacji łączącej zmarłego z beneficjentem stało się utrwaloną cechą droits de mutation par décès, model podwójnej progresji – rosnącej zarówno z wartością spadku, jak i malejącej z bliskością pokrewieństwa – wyłonił się w drodze ewoluującego procesu legislacyjnego, a nie jednorazowego aktu prawnego. Ten model ustanowił wzorzec architektoniczny powielany następnie, z lokalnymi wariacjami, w większości systemów kontynentalnych i poza nimi.
II. PODSTAWY TEORETYCZNE I UZASADNIENIA NORMATYWNE
Normatywna legitymizacja opodatkowania nieodpłatnych transferów była przedmiotem trwałej kontestacji filozoficzno-ekonomicznej, rodząc pluralizm konkurencyjnych ram uzasadnieniowych, z których żadna nie cieszy się powszechną akceptacją. Kwestia ta ma bezpośrednie przełożenie na praktykę doradztwa podatkowego i kształtowanie strategii obrony podatników w sporach z fiskusem.
A. Zasada zdolności płatniczej
Najstarsze uzasadnienie wywodzi się z zasady zdolności płatniczej, stanowiącej fundamentalny aksjomat progresywnej teorii fiskalnej. Na gruncie tego ujęcia nieodpłatne nabycie majątku stanowi przyrost zdolności ekonomicznej nieodróżnialny – z punktu widzenia zwiększonego władztwa nad zasobami po stronie nabywcy – od dochodu uzyskiwanego z pracy czy inwestycji. Wzmocniona zdolność beneficjenta do zaspokajania potrzeb i regulowania zobowiązań dostarcza wystarczającej normatywnej podstawy dla nałożenia obowiązku podatkowego proporcjonalnego do wielkości przyrostu.
B. Teza o równości szans
Druga linia uzasadnienia, rozwinięta ze szczególną mocą przez Johna Stuarta Milla i następnie doprecyzowana przez ekonomistów welfare state XX wieku, zasadza podatek spadkowy na imperatywie równości szans. Mill uważał, że rząd powinien wdrożyć podatki spadkowe w celu promowania dyfuzji, a nie koncentracji majątku, proponując, by każda osoba mogła swobodnie otrzymać ograniczoną kwotę w drodze darowizny lub spadku, z opodatkowaniem nadwyżki powyżej tego limitu. Zwolennicy tego poglądu argumentują, że znaczące dysproporcje w dziedziczonym majątku utrwalają i cementują nierówności międzypokoleniowe, przyznając beneficjentom dużych majątków przewagi – w edukacji, kapitale społecznym i bezpieczeństwie ekonomicznym – niezwiązane z indywidualną zasługą czy wysiłkiem. Podatek spadkowy, na gruncie tego rozumowania, działa jako mechanizm korygujący moderujący transmisję niezasłużonych przywilejów i tym samym chroniący warunki konieczne dla autentycznie merytokratycznego porządku społecznego.
C. Doktryna partycypacji państwa
Trzeci nurt uzasadnieniowy pojmuje podatek spadkowy jako formę rewindykacji społecznej – uznanie, że akumulacja prywatnego majątku jest w istotnej mierze uzależniona od infrastruktury prawnej, aparatu bezpieczeństwa i instytucji ekonomicznych utrzymywanych przez państwo. Zdolność spadkodawcy do zgromadzenia i zachowania zbywalnego majątku zależała od egzekwowalności praw własności, stabilności stosunków kontraktowych i dostarczania dóbr publicznych umożliwiających produktywną działalność gospodarczą. Podatek spadkowy, na gruncie tego ujęcia, reprezentuje uprawnione roszczenie wspólnoty do proporcjonalnego udziału w majątku, którego stworzeniu wspólnota ta dopomogła.
D. Sprzeciw z pozycji praw naturalnych
Wobec tych pozytywnych uzasadnień, znaczący nurt krytyczny, zakorzeniony w teorii praw naturalnych i libertariańskiej filozofii politycznej, twierdzi, że podatek spadkowy stanowi niedopuszczalną ingerencję w prawa zarówno przekazującego, jak i nabywcy. Najczęściej podnoszony zarzut kwalifikuje tę daninę jako formę podwójnego opodatkowania: aktywa wchodzące w skład spadku poniosły już pełny ciężar podatku dochodowego, podatku od osób prawnych i innych obciążeń fiskalnych za życia spadkodawcy, a ich poddanie dalszej daninie w chwili transmisji stanowi nieuzasadnioną konfiskacyjną ingerencję. Choć ta krytyka wywarła znaczny wpływ na dyskurs publiczny i kształt ustawodawstwa, podlega ripoście, że podatek spadkowy obciąża nie tego samego podatnika, lecz odrębną osobę prawną – beneficjenta – w momencie nowego i samodzielnego nabycia majątku.
III. ANALIZA PORÓWNAWCZA WSPÓŁCZESNYCH REŻIMÓW
A. Stany Zjednoczone: dwuwarstwowa architektura federalno-stanowa
System amerykański stosuje charakterystyczną architekturę dwupoziomową łączącą federalny podatek od masy spadkowej (federal estate tax) – nakładany na masę spadkową przed podziałem na podstawie Subtitle B Internal Revenue Code – ze stanowymi podatkami spadkowymi (inheritance tax) obciążającymi nabywców w wybranych jurysdykcjach. Reżim federalny przewiduje w 2024 roku zunifikowany kredyt odpowiadający zwolnieniu w wysokości 13,61 miliona dolarów na spadkodawcę (27,22 miliona dolarów dla małżeństw), co skutkuje opodatkowaniem jedynie około 0,2% spadków. Koncentracja zobowiązania podatkowego wśród najbogatszych majątków nadaje federalnemu podatkowi spadkowemu wybitnie progresywny charakter, choć krytycy obserwują, że nadzwyczajna szerokość zwolnienia uczyniła podatek de facto daniną obciążającą wyłącznie największe koncentracje dynastycznego majątku. Planowane wygaśnięcie podwyższonego zwolnienia w 2025 roku wprowadza dodatkową niepewność w planowanie majątkowe zamożnych rodzin.
B. Wielka Brytania: podatek spadkowy o jednolitej stawce
Wielka Brytania nakłada podatek spadkowy według jednolitej stawki 40% od wartości majątku przekraczającej kwotę wolną (nil-rate band) w wysokości 325.000 funtów – zamrożoną od 2009 roku i przedłużoną co najmniej do 2030 roku. System przewiduje mechanizm przenoszenia niewykorzystanej kwoty wolnej między małżonkami, co efektywnie podwaja zwolnienie dla par małżeńskich. Obniżona stawka 36% znajduje zastosowanie, gdy spadkodawca zapisał co najmniej 10% majątku netto na rzecz kwalifikowanych organizacji charytatywnych. System brytyjski, choć strukturalnie prostszy od kontynentalnych odpowiedników, spotyka się z trwałą krytyką z uwagi na postrzeganą nieadekwatność kwoty wolnej względem panujących cen nieruchomości, szczególnie w Londynie i na Południowym Wschodzie, gdzie próg obejmuje majątki o stosunkowo skromnej skali.
C. Systemy kontynentalne: Francja i Niemcy
Tradycja kontynentalna, reprezentowana przez systemy francuski i niemiecki, charakteryzuje się rozbudowaną strukturą stawek różnicujących zobowiązanie według wartości transferu i stopnia pokrewieństwa między przekazującym a beneficjentem. We Francji stawki krańcowe sięgają 45% dla transferów na rzecz zstępnych w linii prostej przekraczających stosowne odliczenie, podczas gdy transfery na rzecz osób niespokrewnionych podlegają stawce 60%. Francuski Cour des Comptes (Trybunał Obrachunkowy) potwierdził tę strukturę zróżnicowanych ulg i stawek w zależności od relacji ze zmarłym. System niemiecki, regulowany przez Erbschaftsteuergesetz, stosuje stawki od 7% do 50% w trzech klasach podatkowych określonych bliskością pokrewieństwa: klasa I dla najbliższej rodziny, klasa II dla dalszych krewnych, klasa III dla osób niespokrewnionych. Oba systemy przewidują znaczące zwolnienia dla transferów kwalifikowanych aktywów przedsiębiorstw – we Francji w drodze mechanizmu Dutreil Pact, w Niemczech na podstawie §§ 13a i 13b ErbStG – odzwierciedlając przemyślaną ocenę ustawodawcy, że ochrona przedsiębiorstw rodzinnych zasługuje na preferencyjne traktowanie fiskalne. Kwestia ta jest szczególnie istotna w kontekście fundacji rodzinnych jako instrumentu sukcesji międzypokoleniowej.
IV. TREND ABOLICJONISTYCZNY I KONTR-RUCH
Ostatnie dwa dziesięciolecia były świadkiem wyraźnego, choć nie powszechnego, trendu ku redukcji lub całkowitemu zniesieniu opodatkowania spadków w kilku rozwiniętych gospodarkach. Szwedzki parlament – Riksdag – zagłosował jednomyślnie w 2004 roku za zniesieniem podatku od spadków i darowizn; pierwotnie zaplanowane na 1 stycznia 2005 roku, wejście w życie zostało przyspieszone na 17 grudnia 2004 roku w następstwie katastrofy tsunami na Oceanie Indyjskim, która pochłonęła życie wielu obywateli szwedzkich przebywających za granicą. Austria zniosła podatek od spadków i darowizn ze skutkiem od 1 sierpnia 2008 roku, po tym jak Trybunał Konstytucyjny uznał obowiązującą ustawę za niekonstytucyjną z uwagi na nierówne traktowanie aktywów finansowych i nieruchomości. Norwegia dopełniła abolicjonistycznej trajektorii w 2014 roku. W każdym przypadku przywołane uzasadnienie opierało się na konwergencji względów praktycznych i normatywnych: stosunkowo skromna wydajność fiskalna podatku, nieproporcjonalnie wysokie koszty administracyjne i compliance, postrzegany negatywny wpływ na przedsiębiorczość rodzinną oraz presja konkurencyjna ze strony sąsiednich jurysdykcji oferujących korzystniejsze traktowanie międzypokoleniowych transferów majątkowych.
Jednocześnie jednak wyłonił się kontr-ruch o znacznej sile intelektualnej, ożywiany narastającymi dowodami empirycznymi pogłębiających się nierówności majątkowych i zbliżającego się międzypokoleniowego transferu o bezprecedensowej skali, w miarę jak aktywa zgromadzone przez pokolenie baby boomers przechodzą na pokolenia następne. Propozycje wprowadzenia lub wzmocnienia podatków od transferu majątku zyskują na znaczeniu w dyskursie akademickim i politycznym, czego przykładem są propozycje podatku majątkowego (wealth tax) w Stanach Zjednoczonych czy okresowo powracające inicjatywy harmonizacyjne w Unii Europejskiej. Kraje, które utrzymały swoje reżimy opodatkowania spadków, realizują generalnie strategię selektywnej liberalizacji: podnoszenie progów zwolnień, rozszerzanie preferencyjnego traktowania przedsiębiorstw rodzinnych oraz poszerzanie zakresu ulg dostępnych dla najbliższych członków rodziny.
V. MIĘDZYNARODOWE PLANOWANIE SPADKOWE I ŚRODKI PRZECIWDZIAŁANIA UNIKANIU OPODATKOWANIA
Dysproporcje między krajowymi reżimami opodatkowania spadków dały początek wyrafinowanej praktyce międzynarodowego planowania spadkowego, w ramach której zamożne rodziny wykorzystują różnice jurysdykcyjne dla optymalizacji obciążeń fiskalnych towarzyszących międzypokoleniowym transferom majątkowym. Instrumentarium dostępne praktykom obejmuje szeroką gamę pojazdów prawnych: trusty w systemie common law, kontynentalne fundacje rodzinne oraz korporacyjne struktury holdingowe, z których każdy oferuje wyróżniające się zalety w zakresie ochrony aktywów, elastyczności zarządzania i efektywności fiskalnej. Wybór korzystnego situs dla administrowania majątkiem rodzinnym, temporalna dezagregacja transferów w celu maksymalizacji wykorzystania okresowych zwolnień oraz strategiczne rozmieszczenie klas aktywów cieszących się preferencyjnym traktowaniem w poszczególnych jurysdykcjach stanowią główne techniki współczesnego transgranicznego planowania spadkowego. Wśród instrumentów wykorzystywanych w praktyce wyróżnić należy polisy inwestycyjne, usługi powiernicze oraz zagraniczne konta bankowe w jurysdykcjach takich jak Szwajcaria czy Liechtenstein.
Proliferacja tych strategii planistycznych wywołała z kolei intensyfikację wielostronnych wysiłków antyabuzywnych. Common Reporting Standard, opracowany pod auspicjami OECD, ustanowił kompleksowe ramy automatycznej wymiany informacji o rachunkach finansowych między uczestniczącymi jurysdykcjami – do 2025 roku obejmując ponad 120 jurysdykcji – istotnie ograniczając zdolność do ukrywania aktywów offshore. System międzynarodowej wymiany informacji podatkowych obejmuje również nowe standardy raportowania aktywów cyfrowych w ramach CARF/DAC8. W ramach Unii Europejskiej Dyrektywa o Współpracy Administracyjnej, a w szczególności jej szósta iteracja – DAC6 (Dyrektywa Rady (UE) 2018/822), nakłada obowiązki raportowania na pośredników ułatwiających transgraniczne uzgodnienia noszące określone cechy potencjalnie agresywnego planowania podatkowego – w tym ogólne znaczniki powiązane z testem głównej korzyści, specyficzne uzgodnienia transgraniczne oraz uzgodnienia obejmujące mechanizmy automatycznej wymiany informacji. Środki te sytuują się w szerszym kontekście klauzuli przeciwko unikaniu opodatkowania (GAAR) i rosnącej represyjności organów skarbowych wobec agresywnej optymalizacji podatkowej. Choć nie eliminują zakresu uprawnionej optymalizacji podatkowej, istotnie zawęziły domenę nieprzejrzystego i niezgodnego z prawem strukturowania offshore.
VI. WSPÓŁCZESNE WYZWANIA I ZŁOŻONOŚCI
Administrowanie podatkiem od spadków i darowizn we współczesnym środowisku staje wobec serii wyzwań o bezprecedensowej złożoności, napędzanych globalizacją majątku, cyfryzacją aktywów i transformacją demograficzną rozwiniętych społeczeństw.
Wycena złożonych instrumentów finansowych, udziałów w przedsiębiorstwach niepublicznych oraz wartości niematerialnych i prawnych wyłoniła się jako szczególnie dotkliwa trudność dla organów podatkowych. Tam, gdzie aktywa nie są przedmiotem obrotu na płynnych rynkach publicznych, ustalenie wartości rynkowej wymaga wykonywania istotnego osądu profesjonalnego i stosowania wyrafinowanych metodologii wyceny – analiz zdyskontowanych przepływów pieniężnych, podejścia porównawczego i modeli wyceny opcji – z których każda jest podatna na znaczne marginesy niepewności i manipulacji. Pojawienie się kryptoaktywów i tokenizacja aktywów ze świata realnego wprowadziły całkowicie nową kategorię majątku, stawiającą poważne wyzwania identyfikacji, śledzenia i wyceny – zagadnienia podlegające obecnie regulacji w ramach DAC8 – w wielu przypadkach wyprzedzając zdolności istniejących ram prawnych i administracyjnych. Transakcje kryptowalutowe generują przy tym dodatkowe ryzyka w sferze przeciwdziałania praniu pieniędzy.
VII. HARMONIZACJA EUROPEJSKA: PERSPEKTYWY I OGRANICZENIA
W Unii Europejskiej harmonizacja opodatkowania spadków pozostaje w znacznej mierze niezrealizowaną aspiracją, ograniczaną przez intymny związek opodatkowania sukcesji z suwerennością fiskalną państw członkowskich, jak również przez głęboko zakorzenione rozbieżności kulturowe w normatywnym wartościowaniu rodziny, dziedzictwa i solidarności międzypokoleniowej. Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dokonało jednak miary negatywnej harmonizacji, progresywnie unieważniając przepisy krajowe dyskryminujące nierezydentów lub nakładające odmienne traktowanie na sukcesje transgraniczne – jak w sprawie Komisja przeciwko Hiszpanii (2014) i powiązanych orzeczeniach dotyczących ograniczeń swobody przepływu kapitału wynikających z dyskryminacyjnych przepisów o podatku spadkowym – chroniąc tym samym swobodę przepływu kapitału gwarantowaną przez art. 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Orzecznictwo to ma istotne znaczenie dla kształtowania prawa prywatnego międzynarodowego w sprawach sukcesyjnych.
Afirmatywne propozycje europejskiego podatku majątkowego lub zharmonizowanych ram opodatkowania spadków napotykają na uporczywy opór państw członkowskich niechętnych cedowaniu kompetencji nad tak politycznie wrażliwym instrumentem polityki fiskalnej. Wymóg jednomyślności mający zastosowanie do spraw podatkowych na mocy art. 115 TFUE stanowi poważną przeszkodę proceduralną, uzależniając postęp legislacyjny od konwergencji dwudziestu siedmiu interesów narodowych – warunek, który w obecnym środowisku politycznym wydaje się mało prawdopodobny do spełnienia w bliskiej perspektywie. Rezultatem jest krajobraz trwałej fragmentacji, w którym transgraniczne dysproporcje i niedopasowania utrzymują się, generując zarówno możliwości planistyczne, jak i obciążenia compliance dla podatników z wielonarodowymi portfelami aktywów.
Nawigowanie w tym złożonym środowisku wymaga wsparcia profesjonalnego doradztwa podatkowego i kompleksowej obsługi prawnej.
Publikacje Kancelarii Skarbiec na temat podatku od spadków i darowizn
Zwrot darowizny a podatek — czy można zwrócić darowiznę i nie płacić podatku?
Wartość stanowiąca podstawę opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn
2021-02-11: W przypadku nabycia przez osoby fizyczne rzeczy oraz praw majątkowych w związku z dokonanym dziedziczeniem, zapisem windykacyjnym, poleceniem testamentowym, zapisem zwykłym, dalszym zapisem czy darowizną, poleceniem darczyńcy, zasiedzeniem, nieodpłatnym zniesieniem współwłasności, zachowkiem, nieodpłatną rentą, użytkowaniem oraz służebnością powstaje konieczność rozliczenia podatku od spadków i darowizn. Niezmiernie istotne jest prawidłowe określenie podstawy opodatkowania, co z uwagi na skomplikowanie przepisów nie w każdym przypadku jest proste.
2021-06-29: Zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego, zawierając umowę darowizny, darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku (art. 888 KC). Innymi słowy, otrzymując darowiznę, obdarowany nie jest zobowiązany do świadczenia wzajemnego względem darczyńcy albo innego podmiotu. W zależności od tego, czy obdarowany jest osobą fizyczną, czy osobą prawną, zastosowanie do opodatkowania otrzymanej darowizny znajdą przepisy ustawy o spadkach i darowiznach albo ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Wydatek poniesiony za kogoś a koszty podatkowe
2020-01-15: W praktyce biznesowej dochodzi do sytuacji, gdy koszty są ponoszone przez inny podmiot niż ten, którego faktycznie dotyczą. Przykładowo mogą to być wydatki na wyjazdy pracowników kontrahenta, na sfinansowanie czyjejś inwestycji czy dofinansowanie działalności partnera biznesowego lub zwyczajne darowizny. Przykłady można mnożyć, w zależności od potrzeb biznesowych mogą one być różne. Kolejna kategoria obejmuje wydatki na prywatne cele pracowników oraz sytuację odmienną tj. finansowanie działalności podatnika przez pracowników (np. zarząd).
Zmiany podatkowe dla przedsiębiorców wspierających Ukraińców
2022-05-10: W odpowiedzi na wspólny apel Rady Przedsiębiorczości i Polsko-Ukraińskiej Izby Gospodarczej rząd wprowadził ulgi podatkowe dla przedsiębiorców udzielających pomocy Ukraińcom. Obejmują one m.in. możliwość odliczenia przekazanych na ten cel darowizn od podstawy opodatkowania PIT i CIT odpowiednio do kwoty 6% lub 10% dochodu, 0% stawkę VAT na dostawy pomocowe, czy zaniechanie poboru ryczałtu od dochodów spółek.
Robert Nogacki – radca prawny (WA-9026), założyciel Kancelarii Prawnej Skarbiec.
Są prawnicy, którzy zajmują się prawem. I są tacy, którzy zajmują się problemami, na które prawo nie ma gotowej odpowiedzi. Od ponad dwudziestu lat Kancelaria Skarbiec pracuje na przecięciu prawa podatkowego, struktur korporacyjnych i ludzkiej niechęci do oddawania państwu więcej, niż się państwu należy. Doradzamy przedsiębiorcom z kilkunastu krajów – od tych z listy Forbesa po tych, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano.
Jeden z najczęściej cytowanych ekspertów prawa podatkowego w polskich mediach – pisze dla Rzeczpospolitej, Dziennika Gazety Prawnej i Parkietu nie dlatego, że to dobrze wygląda w CV, lecz dlatego, że pewnych rzeczy nie da się wyjaśnić w piśmie procesowym i ktoś musi je powiedzieć głośno. Autor AI Decoding Satoshi Nakamoto. Sztuczna inteligencja na tropie twórcy Bitcoina. Współautor nagrodzonej książki Bezpieczeństwo współczesnej firmy.
Kancelaria Skarbiec zajmuje czołowe pozycje w rankingach kancelarii podatkowych Dziennika Gazety Prawnej. Czterokrotny laureat Medalu Europejskiego, laureat tytułu International Tax Planning Law Firm of the Year in Poland.
Specjalizuje się w sporach z organami skarbowymi, międzynarodowym planowaniu podatkowym, regulacjach kryptoaktywów i ochronie majątku. Od 2006 roku prowadzi sprawę WGI – jedną z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. Wierzy, że prawo jest zbyt poważne, żeby traktować je wyłącznie poważnie – i że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.
