Kral z Zondacrypto świadkiem koronnym?
Pięć adresów jednego człowieka. Gra wokół Przemysława Krala
Od połowy kwietnia Przemysław Kral zdążył być w Monako, skąd datował pożegnalne oświadczenie, w Izraelu, dokąd wysłały go doniesienia prasowe, w Republice Południowej Afryki, którą przez pewien czas wskazywała lokalizacja jego konta na X, w Botswanie, gdzie miał zostać zatrzymany, i wreszcie nad Zatoką Perską, gdzie według Rzeczpospolitej negocjuje z prokuratorem. Pięć adresów w trzy miesiące. Jak na człowieka, którego od kwietnia nikt publicznie nie widział, podróżuje imponująco. Człowiek nie może być w pięciu miejscach naraz. Informacja może.
I to jest właściwy temat tego wpisu: nie gdzie jest Kral, tylko kto i po co produkuje wiedzę o tym, gdzie jest. W tej sprawie widać już grę co najmniej dwóch autorów.
Pierwszą warstwę sygnałów łączy to, że opłacają się jemu. Ustawienie lokalizacji profilu kosztuje dwa kliknięcia, a potrafi wysłać pościg na inny kontynent. Plotka o Botswanie, cokolwiek o niej sądzić, geograficznie domyka tamten trop: południe Afryki potwierdza południe Afryki.
Nie twierdzę, że to on ją zasiał; twierdzę, że idealnie pasuje do wzorca, który w analizie informacji nazywa się zatruwaniem studni. Nie chodzi o to, żeby ktoś uwierzył w jeden fałszywy adres. Chodzi o to, żeby po trzecim fałszywym przestał wierzyć w jakikolwiek, także prawdziwy.
W maju opisałem, dlaczego izraelski paszport uważam za rekwizyt narracyjny, a realnego kierunku szukałbym nad Mekongiem. Od tamtej pory nie zdarzyło się nic, co by tę hipotezę osłabiło. Zdarzyło się za to sporo, co ją karmi.
Druga warstwa ma innego autora. Niedzielny przeciek do Rzeczpospolitej, z nazwiskiem prokuratora i brakiem dementi, o którym pisałem przedwczoraj, to informacja innej klasy niż szept o Botswanie. I właśnie dlatego trzeba go czytać uważniej. Przyłóżmy do tej relacji zwykłą logikę operacyjną, a pojawi się zgrzyt, którego nie widać na pierwszy rzut oka.
Cała instytucja świadka koronnego stoi na jednym założeniu, wpisanym wprost w ustawę: zeznawanie przeciwko strukturze jest śmiertelnie niebezpieczne, dlatego przepisy przewidują ochronę osobistą, zmianę miejsca pobytu, w skrajnych wypadkach nową tożsamość. Takich negocjacji nie prowadzi się przy kawie w hotelowym lobby. A już na pewno nie w tym akurat zakątku świata. Zatoka, z Dubajem na czele, jest bezpieczna dla przestępców i dokładnie z tego samego powodu zabójcza dla świadków. Kinahanowie prowadzili stamtąd swój kartel mimo amerykańskich sankcji i pięciu milionów dolarów nagrody za informacje; rosyjscy, bałkańscy i włoscy uciekinierzy traktują emirat jak poczekalnię bez zegara. Ta sama nieprzejrzystość, która chroni ściganego przed ekstradycją, chroni zleceniobiorcę przed wykryciem. Azyl działa jak klub: jesteś nietykalny, dopóki jesteś jednym z nich.
Etykieta świadka koronnego wypowiada członkostwo ze skutkiem natychmiastowym. Dubaj chroni milczenie, nie ludzi.
Jak kończy się głośna współpraca ze strukturą, pokazała Holandia, państwo z programem ochrony i sprawną policją. W procesie Marengo świadkiem koronnym został Nabil B. W 2018 roku zastrzelono jego brata. W 2019 jego adwokata, Derka Wiersuma. W 2021 Petera R. de Vriesa, dziennikarza, który był jego powiernikiem. Trzy zabójstwa wokół jednego świadka, w Amsterdamie, nie w Dubaju.
Teraz proszę tę logikę przenieść do miasta, w którym świadka chroniłaby recepcja hotelu. Jeżeli Kral rzeczywiście siedziałby w Zatoce i rozmawiał o statusie świadka koronnego, upublicznienie tego byłoby dla niego, mówiąc wprost, ogłoszeniem wyroku śmierci z odroczonym terminem wykonania. On to wie. Jego doradcy to wiedzą. Prokuratura też to wie.
I dlatego niedzielny przeciek mówi więcej o swoich autorach niż o adresie Krala. Możliwości są trzy. Pierwsza: szczegół o Zatoce jest fałszywy, dopisany dla ochrony źródła albo jako dezinformacja, i wtedy pytanie brzmi, kto go dopisał i do kogo adresował. Druga: rozmowy nie są tym, czym wyglądają, o czym pisałem przedwczoraj; gra na czas, wiedzę i narrację nie wymaga prawdziwego adresu. Trzecia: ktoś po którejś ze stron popełnił błąd, a w tym środowisku błędy tego kalibru bywają nieodwracalne. Warto też zauważyć, komu przeciek służy niezależnie od intencji: strukturze, przeciwko której padłyby zeznania. Najtańszym sposobem zabicia układu ze świadkiem jest jego opublikowanie. Głośne negocjacje przestają być negocjacjami.
Po co o tym piszę. Bo w tej sprawie warstwa informacyjna jest częścią pola walki, a pokrzywdzeni są jej głównymi odbiorcami i, od czasu do czasu, amunicją. Wnioski praktyczne są trzy i wszystkie nudne. Nie podejmujemy żadnych decyzji na podstawie doniesień o miejscu pobytu. Restytucja nie zależy od tego, gdzie on jest, tylko od tego, co zostanie ujawnione i zabezpieczone; pisałem o tym przedwczoraj i to się nie zmieniło. I trzecie: gdzie jest Kral, nie wiemy, i uczciwie mówimy, że nie wiemy. Wiemy natomiast, że każda kolejna lokalizacja będzie czyimś ruchem. Będziemy je czytać. Powtarzać ich nie musimy.
Dalsze publikacje
Robert Nogacki – radca prawny (WA-9026), założyciel Kancelarii Prawnej Skarbiec.
Są prawnicy, którzy zajmują się prawem. I są tacy, którzy zajmują się problemami, na które prawo nie ma gotowej odpowiedzi. Od ponad dwudziestu lat Kancelaria Skarbiec pracuje na przecięciu prawa podatkowego, struktur korporacyjnych i ludzkiej niechęci do oddawania państwu więcej, niż się państwu należy. Doradzamy przedsiębiorcom z kilkunastu krajów – od tych z listy Forbesa po tych, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano.
Jeden z najczęściej cytowanych ekspertów prawa podatkowego w polskich mediach – pisze dla Rzeczpospolitej, Dziennika Gazety Prawnej i Parkietu nie dlatego, że to dobrze wygląda w CV, lecz dlatego, że pewnych rzeczy nie da się wyjaśnić w piśmie procesowym i ktoś musi je powiedzieć głośno. Autor AI Decoding Satoshi Nakamoto. Sztuczna inteligencja na tropie twórcy Bitcoina. Współautor nagrodzonej książki Bezpieczeństwo współczesnej firmy.
Kancelaria Skarbiec zajmuje czołowe pozycje w rankingach kancelarii podatkowych Dziennika Gazety Prawnej. Czterokrotny laureat Medalu Europejskiego, laureat tytułu International Tax Planning Law Firm of the Year in Poland.
Specjalizuje się w sporach z organami skarbowymi, międzynarodowym planowaniu podatkowym, regulacjach kryptoaktywów i ochronie majątku. Od 2006 roku prowadzi sprawę WGI – jedną z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. Wierzy, że prawo jest zbyt poważne, żeby traktować je wyłącznie poważnie – i że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.
