Russell Brand skazany na 10 lat i 6 miesięcy. Jak sądzi się gwałt po 17 latach
W poniedziałek 9 listopada 2026 r. sędzia Joel Bennathan skazał w londyńskim sądzie koronnym Southwark (Southwark Crown Court) Russella Branda, 51-letniego komika, aktora i byłego męża Katy Perry, na 10 lat i 6 miesięcy więzienia: 9 lat za zgwałcenie z 2009 r. i 18 miesięcy za trzy napaści seksualne z lat 2004 do 2009. Cztery dni wcześniej ława przysięgłych jednomyślnie uznała go winnym czterech z siedmiu zarzutów, a od trzech pozostałych, w tym od dwóch najstarszych, uniewinniła. Policja nie miała ani jednego nagrania z monitoringu i ani jednego śladu kryminalistycznego. Od ostatniego z czynów, za które zapadło skazanie, minęło 17 lat, od pierwszego 22. W Polsce dwa z tych czterech czynów przedawniłyby się na lata przed wszczęciem śledztwa, trzeci w dniu popełnienia najpewniej nie mieściłby się w definicji zgwałcenia, a o losie czwartego zdecydowałoby kilka miesięcy. Sprawa R v Russell Brand jest więc czymś więcej niż upadkiem celebryty. Pokazuje, co prawo karne robi z czasem i co czas robi z dowodami.
Za co skazano Russella Branda
Numer telefonu 21-letniej fanki Brand zapisał w komórce pod literą „T”, od angielskiego tart, czyli „zdzira”. Sędzia przytoczył ten wpis jako miarę pogardy dla przygodnych partnerek, a potem opisał resztę. Na przedwiośniu 2009 r., po jednym z występów, doszło między nimi do dobrowolnego seksu. Kilka dni później 33-letni wówczas Brand zaprosił ją do domu. Zgodziła się na stosunek z prezerwatywą. Potem Brand obrócił ją, zdjął prezerwatywę i bez pytania zmusił do stosunku analnego, choć dwukrotnie, za drugim razem głośno, prosiła, żeby przestał. Kazał jej jeszcze sprzątać pościel i poszedł szykować się do pracy. Na stację metra odwiózł ją jego kierowca, który, jak zanotował sędzia, „z jakiegoś powodu” miał pod ręką chusteczki. W uzasadnieniu to trzy słowa, bez komentarza.
Kobieta nie ma w uzasadnieniu nazwiska. Tożsamość pokrzywdzonych w takich sprawach jest w Anglii chroniona dożywotnio i sędzia zaczął od przypomnienia tego zakazu. Dlatego także tutaj nie ma o pokrzywdzonych niczego, czego nie podał sąd, a opis czynów to jego ustalenia po werdykcie ławy.
Trzy pozostałe czyny są lżejsze, ale ulepione z tej samej gliny. W lipcu 2004 r., na przyjęciu u wspólnego znajomego, kobieta poprosiła, by ją Brandowi przedstawiono, bo wydawał się jej zabawny. Chwycił ją za piersi, kiedy siedziała i z nim rozmawiała. Tej nocy błąkała się po Londynie i, zapłakana, dzwoniła do kogoś z przyjaciół. Mniej więcej w tym samym czasie w jednej z londyńskich rozgłośni przyparł do ściany prezenterkę wiadomości, której wcześniej nie znał, całował ją i obmacywał na oczach swojej świty. Kiedy go odepchnęła, ktoś z towarzystwa się roześmiał. Sędzia zauważył, że towarzysze uważali to zapewne za wybryk, jaki tylko Brandowi uchodzi na sucho, po czym dodał, że było to także przestępstwo seksualne i że, „jak się okazuje”, na sucho nie uszło. Pod koniec 2009 r., na planie reklamy własnego DVD, Brand przekazał przez współpracownika, że nie będzie dalej pracował, dopóki pracownica stacji telewizyjnej nie zrobi mu masażu, po czym położył twarz na jej kolanach, w okolicy krocza. Wszystkiemu zaprzeczał. Na sali zeznał, że nigdy nie dotknął kobiety bez jej zgody, co sędzia po werdykcie nazwał jednym z szeregu kłamstw.
Angielski sędzia nie wymierza kary na wyczucie. Wiążą go, z wąskim wyjątkiem, wytyczne Sentencing Council, rady, która dla każdego typu przestępstwa ustala kategorie i widełki. Zgwałcenie trafiło do kategorii 2B, z punktem wyjścia 8 lat, choć oskarżycielka, według relacji z sali, wnosiła o kategorię pierwszą, w której punkty wyjścia zaczynają się od 12 lat. Do 8 lat sędzia dodał 2 za zdjęcie prezerwatywy bez zgody i za wytrysk, po którym kobieta miesiącami bała się zakażenia HIV, a odjął rok za okoliczności łagodzące. Za napaści wymierzył 9 miesięcy, 18 miesięcy (po obniżeniu z 2 lat) i 8 miesięcy. Te trzy kary biegną równolegle względem siebie, ale dopiero po karze za zgwałcenie: tak działa zasada totality, która zabrania mechanicznego sumowania kar i jest daleką krewną polskiej kary łącznej. Po odbyciu dwóch trzecich kary Brand wyjdzie na wolność pod dozorem, z możliwością powrotu do więzienia, gdyby naruszył jego warunki, i bezterminowo będzie podlegał obowiązkom zgłoszeniowym sprawcy przestępstwa seksualnego. Wyrok nie jest ostateczny: skazany może ubiegać się o zgodę na apelację, a brytyjscy komentatorzy spodziewają się, że obrona zaskarży przynajmniej wymiar kary.
Przedawnienie zgwałcenia: czas jako dowód albo czas jako wyrok
Angielskie prawo nie zna przedawnienia poważnych przestępstw. Prokuratura koronna (Crown Prosecution Service, CPS) przypomniała po werdykcie, że przestępstwa seksualne można ścigać bez względu na to, ile czasu minęło. Czas nie zamyka tam sprawy. Staje się częścią materiału dowodowego, na ogół z korzyścią dla obrony.
Na kontynencie czas bywa wyrokiem, i to wydawanym bez rozprawy. Przenieśmy sprawę Branda do Warszawy: te same czyny wobec dorosłych kobiet, zgłoszone organom dopiero po emisji dokumentu. To ćwiczenie, a nie opinia, bo kwalifikacja prawna każdego z czynów byłaby sporna. Obie napaści z lat 2004 do 2005 polski sąd oceniałby, w najsurowszym wariancie, jako doprowadzenie przemocą do poddania się innej czynności seksualnej (art. 197 § 2 Kodeksu karnego). Do 26 września 2005 r. groziło za to do 5 lat więzienia, a występek zagrożony taką karą przedawnia się po 10 latach. Karalność ustałaby więc w latach 2014 do 2015. Gdyby czyn w rozgłośni popełniono już po zaostrzeniu kary, przedawniłby się najpóźniej na początku 2021 r., wciąż przed dokumentem telewizyjnym z września 2023 r., od którego zaczęło się śledztwo.
Czyn z planu reklamy byłby jeszcze trudniejszy. Sędzia nie opisuje w nim przemocy ani groźby, a o podstęp trzeba by się spierać. Tymczasem tylko takie sposoby działania obejmowała polska definicja zgwałcenia do 13 lutego 2025 r., kiedy dopisano do niej słowa „w inny sposób mimo braku jej zgody”. Do czynów wcześniejszych stosuje się prawo dawne jako względniejsze dla sprawcy. Gdyby zaś uznać ten czyn za nadużycie stosunku zależności (art. 199 § 1 k.k., do 3 lat więzienia), przedawniłby się po pięciu latach, w 2014 r. Czyny sprzed 27 stycznia 2014 r. ściga się zresztą w Polsce do dziś tylko na wniosek osoby pokrzywdzonej.
Zostaje zgwałcenie z początku 2009 r. Groziło za nie wówczas od 2 do 12 lat więzienia, co daje 15 lat przedawnienia. Z doliczeniem 46 dni covidowego wstrzymania termin podstawowy upłynąłby wiosną 2024 r. Wydłuża go o 10 lat dopiero wszczęcie postępowania przed tą datą albo, gdy postępowanie już trwa, pierwsza czynność zmierzająca do wyjaśnienia nowego czynu. Dokument wyemitowano we wrześniu 2023 r., a zarzut dotyczący tej kobiety prokuratura ogłosiła w grudniu 2025 r. O losie najcięższego zarzutu rozstrzygałoby zatem to, czy organy zajęły się jej zgłoszeniem w ciągu mniej więcej pół roku od emisji. W Londynie nikt nie musiał o to pytać.
Dziś polskie przepisy są surowsze: zgwałcenie w typie podstawowym zagrożone jest karą od 2 do 15 lat, przedawnia się po 15 latach, a po wszczęciu postępowania po 25; przy przestępstwach seksualnych wobec dzieci przedawnienie nie może nastąpić, zanim pokrzywdzony skończy 40 lat, a najcięższe z nich nie przedawniają się wcale. Zasada pozostała ta sama. Jak działa, pokazała Szwecja w sprawie Juliana Assange’a. W 2015 r. przedawniły się trzy z czterech czynów objętych śledztwem. W listopadzie 2019 r., dziewięć miesięcy przed upływem terminu dla czwartego, prokuratorka Eva-Marie Persson umorzyła śledztwo o zgwałcenie, choć relację pokrzywdzonej uznała za wiarygodną: zeznania świadków osłabły z upływem lat. „Czas jest graczem w tej decyzji”, powiedziała.
Żaden z tych modeli nie jest oczywisty. Przedawnienie chroni przed procesem, w którym niczego nie da się już sprawdzić. Jego brak chroni przed bezkarnością, którą zapewnia sam kalendarz. Polski kodeks pyta, ile lat minęło. Angielski sąd pyta, co po tych latach zostało.
Proces bez śladów. Jak dowodzi się przestępstw seksualnych po latach
Londyńska policja opisała to śledztwo z rzadką szczerością. Nagrań z kamer nie było, śladów kryminalistycznych też, a dowody cyfrowe ograniczył upływ czasu. Zamiast nich zebrano ponad 400 zeznań od ponad 100 świadków i ponad 1 400 dokumentów, odtworzono osie czasu, odszukano archiwalne plany i fotografie miejsc, w tym dawnego mieszkania oskarżonego. Detektywi obejrzeli setki godzin jego występów i wywiadów. Przeczytali też wszystkie jego książki. Brand w czterech przesłuchaniach twierdził, że nie rozpoznaje kobiet, które go oskarżają; przed procesem jego wersja się zmieniła, co oskarżycielka nazwała pamięcią wybiórczą. Od emisji dokumentu do wyroku minęły nieco ponad trzy lata, z czego półtora roku zajęło zebranie materiału do pierwszych zarzutów.
Z uzasadnienia kary i relacji z procesu widać, z czego w takiej sprawie składa się dowód. Po pierwsze, z reakcji tuż po zdarzeniu. Kobieta zaatakowana w 2004 r. dzwoniła w nocy do kogoś z przyjaciół, a sędzia, ostrożny, bo ława uniewinniła Branda od późniejszego czynu wobec niej, odnotował tylko tyle, że coś ten stan wywołało. Po drugie, ze słów samego oskarżonego: wpisu w telefonie i autobiografii z 2007 r., której fragmenty odczytano mu na sali. Po trzecie, ze wzorca. Prokuratura podkreślała, że kobiety się nie znały, i nazwała swoją metodę podejściem skupionym na podejrzanym: bada się dekadę jego zachowań, a nie to, czy pokrzywdzone zachowały się „jak należy”. Angielskie sądy, co uporządkowało orzeczenie w sprawie Freemana z 2008 r., pozwalają, by zeznanie jednej pokrzywdzonej wspierało zarzut dotyczący innej: niezależne relacje o podobnym zachowaniu trudno wytłumaczyć przypadkiem.
Ława nie poszła jednak za wzorcem na ślepo. Uniewinniła Branda od zgwałcenia z 1999 r., od usiłowania napaści z 2001 r. i od gwałtu oralnego z 2004 r., choć ten ostatni zarzut dotyczył tej samej kobiety, której krzywdę z przyjęcia uznała za udowodnioną. Przysięgli nie uzasadniają werdyktu, więc powodów nie poznamy. Można postawić hipotezę i tylko hipotezę. Wytyczne Brytyjskiego Towarzystwa Psychologicznego z 2008 r. przypominają, że wspomnienie jest zapisem przeżycia, a nie zdarzenia, zawsze niepełnym, i że jego trafność można w zasadzie sprawdzić tylko dowodem niezależnym. Przy każdym z czterech skazań uzasadnienie wymienia okoliczności, które dało się sprawdzić u kogoś innego niż pokrzywdzona: nocny telefon, ludzi obecnych w rozgłośni i na planie, kierowcę, wpis w telefonie. Prawo angielskie nie wymaga zresztą, by słowo pokrzywdzonej potwierdzał inny dowód. Czy tamte okoliczności sprawdzono i czy to one przeważyły, wie tylko dwanaścioro przysięgłych.
Sam sędzia pokazał, jak traktować resztę. Zastrzegł, że pomija zarzuty z telewizyjnego dokumentu i te, co do których ława nie nabrała pewności. Reportaż może sprawę wszcząć. Osądzić jej nie może.
Obrona: pamięć, prasa i fałszywe oskarżenia
Argumenty obrony w takich sprawach zasługują na najmocniejszą wersję, bo w następnym procesie mogą okazać się trafne.
Pierwszy argument dotyczy zwłoki. Człowiek oskarżony o to, co robił pewnego wieczoru 22 lata temu, nie wskaże alibi, nie odnajdzie świadków i nie odzyska billingów. Prawo angielskie zna na to umorzenie z powodu nadużycia procesu (abuse of process), ale od orzeczenia CPS v F z 2011 r. sięga po nie wyjątkowo: rzetelność ma zapewnić sam proces i pouczenia dla przysięgłych. W sprawie R v RD utrzymano skazania za czyny sprzed 39 do 63 lat. Adwokat James Wood zatytułował swój komentarz pytaniem, czy ta instytucja jeszcze żyje, a badaczka Holly Greenwood postuluje jej wskrzeszenie tam, gdzie zaginęły dowody.
Drugi argument dotyczy rozgłosu. Wszystkie cztery kobiety zgłosiły się na policję po emisji dokumentu Channel 4, a obrońca Branda Ian Winter mówił o „zatrutej studni”. To argument poważny. Gdy zarzuty najpierw trafiają na ekrany i pierwsze strony, niezależność późniejszych relacji przestaje być oczywista, a właśnie na niej opiera się dowód ze wzorca. Sędzia otworzył uzasadnienie stwierdzeniem, że status chronił Branda do 2023 r., a publikacje dodały kobietom odwagi, by opowiedzieć swoje historie. Oba zdania, obrońcy i sędziego, mogą być prawdziwe jednocześnie. Na tym polega kłopot.
Trzeci argument: oskarżenia bywają fałszywe, a rozgłos krzywdzi także tych, którym nie postawiono zarzutów. Carl Beech, który opowiedział policji o pedofilskim kręgu w Westminsterze, został w 2019 r. skazany łącznie na 18 lat więzienia, między innymi za utrudnianie wymiaru sprawiedliwości i oszustwo. Operacja Midland, którą wywołał, kosztowała około 2 mln funtów i nie doprowadziła do żadnego zatrzymania, a emerytowany sędzia Richard Henriques wskazał wśród przyczyn kulturę, w której „ofierze” należy wierzyć. Piosenkarzowi Cliffowi Richardowi, nigdy niezatrzymanemu ani nieoskarżonemu, sąd zasądził 210 tys. funtów od BBC za transmisję przeszukania jego domu.
Najgłośniejszy okazał się jednak argument czwarty i najsłabszy. Obrona, według relacji agencyjnych, przekonywała, że kobiety nie krzyczały, nie broniły się i nie uciekały. Angielski sędzia od orzeczenia w sprawie R v D z 2008 r. może pouczyć ławę, że późne zgłoszenie nie oznacza zgłoszenia fałszywego. Po procesie komisarz do spraw ofiar przestępstw Claire Waxman zażądała, by takie pouczenia stały się ustawowym obowiązkiem. Law Commission, niezależna komisja do spraw reformy prawa, już wcześniej zaleciła ich rozszerzenie i zarazem utrzymanie ław przysięgłych w sprawach o przestępstwa seksualne. Spór trwa.
Inne sprawy: Harris, Spacey, Weinstein, Cosby
Sprawa Branda ma poprzedniczki i każda uczy czegoś innego.
Po ujawnieniach dotyczących prezentera Jimmy’ego Savile’a, który zmarł w 2011 r. nieosądzony, brytyjska policja wszczęła operację Yewtree. W 2014 r. prezenter i piosenkarz Rolf Harris dostał 5 lat i 9 miesięcy za napaści z lat 1969 do 1986, a sędzia zaznaczył, że wiążą go górne granice kar z epoki czynów. Lekcja: stare czyny sądzi się pod starymi sufitami. Branda to nie objęło. Najstarszy z czynów, za które go skazano, popełnił w lipcu 2004 r., dwa miesiące po wejściu w życie nowej ustawy o przestępstwach seksualnych.
W lipcu 2023 r. w tym samym sądzie, po procesie tej samej długości, ława uniewinniła aktora Kevina Spaceya od wszystkich dziewięciu zarzutów, które dotyczyły czterech mężczyzn i lat 2001 do 2013. Lekcja: brak przedawnienia nie jest gwarancją skazania.
Sprawa producenta filmowego Harveya Weinsteina pokazuje, że dowód ze wzorca zachowań tnie w obie strony. Jego pierwszy nowojorski wyrok uchylono w 2024 r., bo sąd niesłusznie dopuścił zeznania o czynach, których akt oskarżenia nie obejmował. W ponownym procesie ława skazała go za jeden czyn i uniewinniła od drugiego, a w sprawie trzeciego dwie kolejne ławy nie wydały werdyktu, po czym prokuratura z tego zarzutu zrezygnowała. We wrześniu 2026 r. usłyszał 15 lat więzienia za napaść z 2006 r.; nie przyznaje się do winy i zapowiada apelację. O tym, jak przysięgli potrafią rozdzielić zarzuty jednego aktu oskarżenia, pisaliśmy przy sprawie Seana Combsa (Diddy w szpitalu, potem w izolatce. Akta sprawy karnej Seana Combsa).
Komik Bill Cosby usłyszał zarzuty na kilka dni przed upływem dwunastoletniego przedawnienia, a wyrok skazujący uchylono w 2021 r., bo poprzedni prokurator obiecał mu w 2005 r., że nie zostanie oskarżony, a Cosby, ufając tej obietnicy, złożył w procesie cywilnym zeznania, które go obciążyły.
Ciąg dalszy jest już w kalendarzu. Przed tym samym londyńskim sądem 25 stycznia 2027 r. ma ruszyć proces Tima Westwooda, byłego prezentera BBC, o czyny z lat 1983 do 2016; Westwood zaprzecza zarzutom i korzysta z domniemania niewinności. W Paryżu sąd apelacyjny ma rozpoznać w dniach 16 do 20 listopada sprawę aktora Gérarda Depardieu, nieprawomocnie skazanego za napaści z 2021 r. Sam Brand ma w Nowym Jorku proces cywilny, w którym zaprzecza zarzutom, wytoczony na podstawie ustawy, która na rok otworzyła drogę przedawnionym roszczeniom dorosłych ofiar, a londyńska policja bada dwa kolejne zgłoszenia o zgwałcenie. W tych sprawach nic nie jest przesądzone.
Sędzia, który nie ukarał za sławę
Najciekawsze w uzasadnieniu jest to, czego sędzia odmówił. Prokuratura chciała, by sławę Branda uznać za okoliczność obciążającą całość. Sędzia rozdzielił dwie rzeczy. To, że pokrzywdzone latami nie mogły uniknąć jego twarzy w telewizji i gazetach, policzył jako szkodę. To, że sława umożliwiła mu te czyny, uznał za ich nieodłączny składnik, już uwzględniony. I zastrzegł, że musi uważać, by nie karać surowiej za samą rozpoznawalność.
Odrzucił też trzy inne wnioski oskarżenia. Współpracowników obecnych na planie reklamy nie uznał za współdziałających w przestępstwie, choć napisał, że powinni byli szefa powstrzymać: nie miał pewności, czy wiedzieli, co zamierza. „Nadużycie zaufania” ma w wytycznych określone znaczenie i bycie celebrytą się w nim nie mieści. Wreszcie nie zgodził się, że pokrzywdzone były „szczególnie bezbronne”, jedna dlatego, że wypiła kilka drinków, druga dlatego, że była od sprawcy kilkanaście lat młodsza i go podziwiała. Były to, napisał, dorosłe kobiety, które podjęły rozsądne decyzje, a te decyzje w niczym nie zmniejszają jego winy: cokolwiek kobiety noszą, dokądkolwiek idą i cokolwiek piją, zachowują prawo, by powiedzieć nie.
Czas pracował w tym wyroku dla obu stron. Na korzyść Branda przemawiało 17 lat, które minęły od ostatniego z osądzonych czynów, brak istotnej karalności i pomoc ludziom uzależnionym. Wytyczne mówią, że przy zgwałceniu dobra opinia zwykle nie powinna znacząco ważyć, a sędzia zauważył jeszcze, że w 2009 r. Brand miał już za sobą dwie napaści. Mimo to odjął rok. Na niekorzyść liczyła się szkoda, która przez te lata nie przestała rosnąć. Kobieta zgwałcona w 2009 r. porzuciła zaczętą karierę i do dziś z trudem ufa ludziom. Prezenterka z rozgłośni wzdrygała się, ilekroć słyszała w telewizji jego głos. Za czyn z przyjęcia sędzia wymierzył 9 miesięcy, ponad widełki, które dla takiego czynu kończą się na 26 tygodniach, bo skutki przerosły to, co wytyczne uznają za typowe.
Odnotował wreszcie, że wszystkie pokrzywdzone usłyszały na sali, że kłamią, i że działo się to na polecenie oskarżonego. Kary za to nie podwyższył. Prawo do obrony nie jest okolicznością obciążającą, nawet gdy obrona przegrywa. To uzasadnienie warto czytać obok eseju o tym, jak sędziowie dochodzą do rozstrzygnięć (Przeczucie i przepis. Wyrok jako akt psychologiczny): wytyczne zmuszają sędziego, by intuicję rozpisał na kroki, które da się sprawdzić.
Podsumowanie
Russell Brand został 9 listopada 2026 r. skazany na 10 lat i 6 miesięcy więzienia za zgwałcenie i trzy napaści seksualne z lat 2004 do 2009. Od trzech innych zarzutów ława go uniewinniła, a obrona może jeszcze zaskarżyć wyrok. Sprawę zbudowano bez nagrań i śladów, z zeznań, dokumentów, słów samego oskarżonego i ze zbieżności relacji kobiet, które się nie znały. Angielskie prawo nie przewiduje przedawnienia takich czynów, a na zarzut zwłoki odpowiada z reguły procesem i pouczeniami, umorzeniem tylko wyjątkowo. W Polsce o większości tych czynów rozstrzygnąłby kalendarz: dwa przedawniłyby się na lata przed śledztwem, trzeci w chwili popełnienia najpewniej nie był zgwałceniem w rozumieniu ówczesnego przepisu, a czwarty ocalałby tylko przy szybkiej reakcji organów.
Dla polskiego czytelnika wynikają z tego trzy praktyczne wnioski. Kto został pokrzywdzony przed laty, powinien zacząć od ustalenia daty i kwalifikacji czynu, a potem policzyć termin według przepisów z dnia czynu i wszystkich późniejszych zmian, bo o wyniku może decydować dzień pierwszej czynności organów. Najmocniejszym dowodem po latach jest to, co powstało wtedy: wiadomości, zdjęcia, dokumentacja medyczna, ludzie, którym coś się powiedziało. Kto zaś jest oskarżany o zdarzenie sprzed dekad, broni się tym samym materiałem, tylko czytanym z drugiej strony: kalendarzami, podróżami, dokumentami pracy i świadkami, których trzeba odnaleźć, póki pamiętają.
Robert Nogacki jest radcą prawnym, założycielem i partnerem zarządzającym Kancelarii Prawnej Skarbiec, działającej nieprzerwanie od 2006 roku.
Prawo jest równe dla wszystkich, ale strony rzadko są równe: po jednej stoi organizacja, która ma czas, pieniądze i prawników, po drugiej człowiek, który ma jedną firmę, jedne oszczędności i jedno życie.
Klienci rzadko przychodzą do niego z problemem prawnym. Przychodzą z problemem, który ma także stronę prawną: z kontrolą, która zaczęła się od jednej faktury, z pieniędzmi powierzonymi komuś, kto zniknął, z firmą, którą trzeba przekazać dalej, zanim będzie za późno. Większość takich spraw rozstrzyga się na długo przed pierwszym pismem, w decyzjach podjętych bez pytania i w terminach, o których nikt nie pamiętał. Dlatego zaczyna od pytania, jak klient trafił w to miejsce, a nie od tego, co powinien był zrobić.
Doradza przedsiębiorcom i rodzinom z kilkunastu krajów, także tym, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano. Broni ich w kontrolach podatkowych i celno-skarbowych, w sporach z organami podatkowymi i w sprawach karnych skarbowych. Reprezentuje poszkodowanych w oszustwach inwestycyjnych i piramidach finansowych. Pomaga rodzinom zakładać fundacje rodzinne i planować sukcesję, żeby dorobek życia przetrwał dłużej niż jedno pokolenie.
Nie każdą sprawę da się wygrać. Każdą da się prowadzić tak, żeby klient wiedział, na czym stoi. Od 2006 roku reprezentuje pokrzywdzonych w sprawie WGI (Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej), jednej z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. W sprawie upadłej giełdy kryptowalut Zonda (Zondacrypto, operator BB Trade Estonia OÜ) reprezentuje kilkuset poszkodowanych w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Krajową i w estońskim postępowaniu upadłościowym.
Kancelaria Prawna Skarbiec jest notowana w rankingach największych firm doradztwa podatkowego Dziennika Gazety Prawnej i Rzeczpospolitej, a w latach 2015 do 2018 czterokrotnie otrzymała Medal Europejski Business Centre Club i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Robert Nogacki publikuje regularnie, w prasie i na stronie kancelarii, dla ludzi, którzy mają problem, a nie dyplom prawnika, bo opinia prawna, której klient nie rozumie, chroni tylko prawnika.
Wierzy, że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.
