Nvidia i Jensen Huang pozwani po ujawnieniu romansu z domniemaną agentką Chin. Co jest w pozwie i czego w nim brakuje
Stan na 10 listopada 2026 r. Pozew zawiera twierdzenia powoda, nie ustalenia sądu. Jensenowi Huangowi ani Alice Huang nie postawiono zarzutów karnych, Chiny nazywają doniesienia o szpiegostwie oszczerstwem, a Megaspeed zaprzecza przemytowi.
W poniedziałek 9 listopada 2026 r. inwestor Mark Kistenmacher pozwał Nvidię i jej prezesa Jensena Huanga przed sądem federalnym w San Jose (sygn. 5:26-cv-13448), w imieniu wszystkich, którzy kupili akcje spółki między 9 października 2025 r. a 8 listopada 2026 r. Dzień wcześniej Huang przyznał w liście do pracowników, że zdradził żonę, a rada dyrektorów ogłosiła niezależne dochodzenie po doniesieniach, że prezes był celem obcego wywiadu. Według „New York Timesa” chodzi o Alice Huang, do niedawna menedżerkę singapurskiej spółki Megaspeed, która kupiła sprzęt z chipami Nvidii za co najmniej 4,8 mld dolarów; według tej samej gazety amerykańskie służby uznały ją za współpracowniczkę chińskiego wywiadu. Kurs spadł w poniedziałek o 4,27 procent, co starło z wyceny spółki około 190 mld dolarów. Pozew liczy siedemnaście stron i nie żąda ani centa za romans. Żąda odszkodowania za cztery wypowiedzi dla gazet, bo amerykańskie prawo nie każe prezesowi spowiadać się rynkowi z życia prywatnego. Zabrania mu za to mówić o nim półprawdy.
Bar w Tajpej
Na początku czerwca 2024 r., krótko po północy, w barze z widokiem na Tajpej stała grupa menedżerów branży technologicznej. Jedna z obecnych, Huang Le, używająca imienia Alice, miała rzucić: „Założę się, że ściągnę tu Jensena”. Chwilę później, jak wspominał uczestnik spotkania, szef Nvidii wszedł w czarnej skórzanej kurtce i wypił z nimi kieliszek whisky. Osoba zbliżona do spółki twierdzi, że i tak planował tam zajrzeć, a towarzyszyło mu dwóch innych menedżerów Nvidii. Megaspeed, którą reprezentowała Alice Huang, miała w następnym roku kupić technologię Nvidii za 2 mld dolarów.
Scenę opisał „New York Times” 9 października 2025 r., pytając, czy przez Megaspeed nie płyną do Chin chipy objęte zakazem eksportu. Rzecznik Nvidii odpowiedział zdaniami, które dziś są w pozwie: że Megaspeed należy w całości do spółki spoza Chin i nie ma chińskich udziałowców, że kontrole w jej centrach danych nie wykazały przekierowania sprzętu i że zespoły sprzedażowe goszczą klientów przy okazji konferencji, a prezes, gdy ma czas, bywa proszony o krótką wizytę.
Rok później historia zmieniła gatunek. 29 października 2026 r. ta sama gazeta podała, że amerykański wywiad uznał Alice Huang za źródło Pekinu, a obserwacja ujawniła jej bliską relację z prezesem Nvidii; prezydent Trump miał się o tym dowiedzieć rok wcześniej i nie zrobić nic. Rzecznik oświadczył, że kontakty prezesa z panią Huang nie są niczym niezwykłym ani nieoczekiwanym („not unusual or unexpected”), bo spotkania z klientami należą do obowiązków prezesa. Sam Huang powiedział tego dnia agencji Bloomberg, że interesy z Megaspeed były „normal and not unusual”, a relacje z jej przedstawicielami właściwe, i zapewnił, że spółka policzyła u tego klienta każdy swój procesor. 6 listopada gazeta opisała notatkę krążącą w administracji: Alice Huang miało zwerbować chińskie Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego, żeby zbierała informacje o prezesie i skłaniała go do zabiegania o sprzedaż chipów Chinom. 8 listopada Huang, według tej samej gazety, przyznał radzie, że relacja była intymna.
Zastrzeżenia są częścią faktów. Ani Huangowi, ani Alice Huang nie postawiono zarzutów. Chińskie MSZ nazywa doniesienia oszczerstwem, rada Nvidii oświadczyła, że nie ma powodów sądzić, by naruszono bezpieczeństwo narodowe albo tajemnice spółki, a amerykańscy urzędnicy początkowo sami nie sądzili, by Huang wiedział, z kim ma do czynienia. Wniosek wywiadu nie jest wyrokiem, o czym amerykański kontrwywiad przekonał się w Kalifornii już raz. W 2003 r. aresztowano tam Katrinę Leung, przez dwadzieścia lat cenione źródło FBI, i jej oficera prowadzącego, z którym łączył ją wieloletni romans; prokuratura widziała w niej podwójną agentkę Chin. Sędzia umorzyła postępowanie z powodu uchybień oskarżenia, a sprawa skończyła się trzyletnim dozorem za okłamanie FBI i nierzetelne zeznanie podatkowe. O tym, jak werbunek wygląda od środka i jak mało kontrwywiad wie na pewno, pisałem w tekście „Sierżant, która została Fatemah Zahrą”.
Pozew przeciwko Nvidii pisany na wyścigi
Pozew wniosła kancelaria Rosen, wyspecjalizowana w takich sprawach. Zarzuca Nvidii i Huangowi naruszenie art. 10(b) ustawy o obrocie papierami wartościowymi z 1934 r. i wydanej na jego podstawie reguły 10b-5, czyli wprowadzenie rynku w błąd, a samemu Huangowi dodatkowo odpowiedzialność osoby kontrolującej spółkę (art. 20(a)).
Dokument zdradza pośpiech. Cytuje kurs zamknięcia z 9 listopada i nosi datę wpływu z 9 listopada, więc między ostatnim dzwonkiem na Nasdaq a złożeniem pisma minęły najwyżej godziny. Pozwany występuje w nim jako „Defendants Huang”, w liczbie mnogiej. Liczbę poszkodowanych oszacowano na „hundreds or thousands”, setki albo tysiące, w spółce wycenianej na ponad 4 bln dolarów, której akcje ma każdy fundusz odwzorowujący indeks S&P 500. Wśród pytań wspólnych dla całej grupy wymieniono fałszywe raporty dla nadzoru giełdowego, choć pozew nie wskazuje ani jednego raportu: wszystkie zakwestionowane zdania padły w rozmowach z dziennikarzami. Akapit, który podsumowuje wprowadzające w błąd wypowiedzi, pomija zaś jedyną, którą wygłosił sam prezes, choć akapit wcześniej zarzuca ją osobno.
Ten pośpiech ma swoją ekonomię. Ustawa o reformie sporów o papiery wartościowe z 1995 r. (PSLRA) każe temu, kto pierwszy złoży pozew, ogłosić to publicznie. Od ogłoszenia inwestorzy mają 60 dni, by zgłosić się na powoda wiodącego, a sąd wybiera zwykle tego, kto stracił najwięcej, nie tego, kto był pierwszy. Kancelaria, która złoży pismo pierwsza, zyskuje czas na znalezienie takiego inwestora i na opowiedzenie sprawy po swojemu. Tego samego dnia co najmniej cztery inne kancelarie ogłosiły własne „dochodzenia”. Pierwszy pozew w takiej sprawie jest pismem procesowym tylko z nazwy. W praktyce to ogłoszenie o naborze, a właściwy pozew, skonsolidowany i wielokrotnie dłuższy, powstanie za kilka miesięcy.
Za milczenie się nie płaci. Za półprawdę tak
Punkt (b) reguły 10b-5, o który w takich sprawach chodzi, zakazuje dwóch rzeczy: nieprawdziwego twierdzenia o istotnym fakcie oraz przemilczenia faktu, bez którego to, co powiedziano, wprowadza w błąd. Ogólnego obowiązku mówienia nie nakłada. W 2024 r. Sąd Najwyższy orzekł jednomyślnie w sprawie Macquarie, że samo przemilczenie, choćby ważnej informacji, nie daje inwestorom roszczenia z tego przepisu; daje je dopiero półprawda. Samo milczenie o życiu prywatnym prezesa takiego roszczenia by więc nie dało.
Sam skandal też nie wystarcza. W 2017 r. sąd apelacyjny Dziewiątego Okręgu, ten sam, do którego trafiają apelacje z San Jose, utrzymał oddalenie pozwu akcjonariuszy Hewlett-Packard po odejściu prezesa Marka Hurda w atmosferze skandalu obyczajowego. Akcjonariusze wskazywali na kodeks etyki, którym spółka się chwaliła; sąd uznał, że kodeks wyraża aspiracje, a nie zapewnienia o faktach.
Potrzebne jest więc zdanie, i Nvidia je wypowiedziała. Jeśli twierdzenia pozwu się potwierdzą, nazwanie intymnej relacji z menedżerką klienta spotkaniem z klientem będzie podręcznikową półprawdą: każde słowo da się obronić, a całość wprowadza w błąd. Precedens jest bliski. W 2020 r. sąd w Nowym Jorku rozpatrywał pozew akcjonariuszy CBS po skandalu wokół prezesa Lesliego Moonvesa. Oddalił niemal wszystko, w tym oświadczenia redakcji dla mediów, a zostawił jedno zdanie, które prezes wypowiedział osobiście na branżowej konferencji. Sprawa skończyła się ugodą na 14,75 mln dolarów.
Obrona ma trzy argumenty i żaden nie jest błahy. Pierwszy: „normalne” i „nic niezwykłego” to oceny, nie fakty, a sądy często traktują takie słowa jako niezobowiązujące ogólniki; słowa samego Huanga dotyczyły zresztą, jak powie obrona, interesów z Megaspeed, nie jego życia prywatnego. Drugi: życie prywatne prezesa nie jest informacją istotną dla wyceny spółki. Trzeci: powód musi wykazać zamiar albo rażącą lekkomyślność z siłą, którą ustawa nazywa silnym wnioskowaniem („strong inference”).
Na drugi argument odpowiedział rynek: w dniu, w którym główne indeksy rosły, akcje Nvidii straciły 4,27 procent. To przesłanka, nie dowód, bo spadek mógł wyceniać ryzyko odejścia prezesa, a nie fałsz tamtych zdań. Stroną tej relacji nie była jednak osoba postronna, lecz menedżerka klienta, który kupił sprzęt za miliardy i którego badano pod kątem obchodzenia kontroli eksportu; w takim układzie związek osobisty jest konfliktem interesów, nie sprawą obyczajową. Trzeci argument słabnie, bo Huang o własnej relacji wiedział i sam zabrał głos, a wiedzę prezesa, jak przypomina profesor Robert Bartlett ze Stanfordu, przypisuje się spółce. „Wired” doniósł ponadto, że już po artykule z października 2025 r. zespół prasowy Nvidii miał dołączać do zapytań o prezesa agencję kryzysową znaną z obsługi skandali obyczajowych. Pismo zastrzega, że nie ustaliło, po co ją zatrudniono, a spółka nie odpowiedziała na pytania; pozew o tym doniesieniu nie wspomina. Najsilniejszy pozostaje argument pierwszy, i dlatego groźniejsze od słów prezesa może się okazać zdanie rzecznika: ono mówiło wprost o kontaktach Huanga z panią Huang.
Jednej rzeczy pozew dowodzić nie musi: że Huang wiedział, dla kogo pracuje Alice Huang. Część urzędników wątpi, by mógł nie wiedzieć. Historia jest wobec oszukanych łaskawsza. Bernard Boursicot, księgowy ambasady francuskiej w Pekinie, przez blisko dwadzieścia lat wierzył, że śpiewak opery pekińskiej Shi Pei Pu, któremu przekazywał dokumenty, jest kobietą; paryski sąd skazał obu w 1986 r. Kto pyta, jak można było nie wiedzieć, nie docenia tego, jak bardzo człowiek potrafi nie chcieć wiedzieć.
Trzynaście miesięcy albo siedem sesji
Słabość pozwu leży w kalendarzu. Grupa ma obejmować kupujących przez trzynaście miesięcy, a teoria romansu najlepiej pasuje do wypowiedzi z 29 października 2026 r. Kto chce twierdzić, że kupował w zaufaniu do nich, musiał kupić między 29 października a 6 listopada, czyli w ciągu najwyżej siedmiu sesji. Na wcześniejsze dwanaście miesięcy teoria romansu ma jedno zdanie z października 2025 r., to o zespołach sprzedażowych, które proszą prezesa o krótką wizytę. Pozew twierdzi, że i ono wprowadzało w błąd, bo przemilczało romans. Żeby tak było, relacja musiała już wtedy trwać, a kiedy się zaczęła, pozew nie mówi („New York Times” pisał wtedy, że nie wiadomo nawet, kiedy tych dwoje się poznało). Od tej jednej daty zależy, czy romans udźwignie trzynaście miesięcy, czy tylko siedem sesji.
Zapewnienie o udziałowcach pozew kwestionuje formułą, która nie wytrzymuje lektury: to, że Megaspeed nie ma chińskich udziałowców, miało być fałszywe, „because Jensen Huang had an affair with Alice Huang”. Romans nie zmienia księgi udziałów. Tamto zdanie może być nieprawdziwe, ale z innego powodu: jeśli Megaspeed była tym, za co uważa ją część Waszyngtonu. Fundusz Culper Research twierdził w maju, że spółkę po cichu finansuje Alibaba; „Financial Times” podał 9 listopada, że z dokumentów wynikają pożyczki od spółek zależnych Alibaby; Departament Sprawiedliwości prowadzi śledztwo w sprawie Megaspeed. Pożyczka też nie czyni z wierzyciela udziałowca, ale mówi coś o tym, czy spółką rzeczywiście kierowano spoza Chin. Na te zdania romans nie wystarczy. Potrzebne będą chipy.
Sam Culper, o którym pozew milczy, to kłopot dla obu stron. Fundusz, nazwany na cześć siatki szpiegowskiej Jerzego Waszyngtona, 13 maja 2026 r. ogłosił, że gra na spadek akcji Nvidii, a relację prezesa z Alice Huang nazwał „uncomfortably close”, niepokojąco bliską. Kurs wzrósł tego dnia o ponad 2 procent. Obrona powie, że rynek wiedział od maja. Tyle że Dziewiąty Okręg już dwukrotnie uznał, w sprawach BofI i Nektar, że rynek przyjmuje z rezerwą raporty funduszy grających na spadek, które zarabiają na przecenie i za nic, co piszą, nie ręczą. Tamte spory dotyczyły szkody inwestorów, nie obrony spółki, ale logika jest ta sama: Nvidia musiałaby dowodzić, że inwestorzy powinni byli uwierzyć spekulantowi, któremu zaprzeczał jej własny rzecznik.
Zostaje rachunek szkody. W tygodniu poprzedzającym wyznanie akcje Nvidii straciły 8,8 procent w ogólnej wyprzedaży spółek AI, więc biegli będą oddzielać spadek za prawdę od spadku za rynek. Ustawa ogranicza też odszkodowanie tych, którzy akcji nie sprzedali, do różnicy między ceną zakupu a średnim kursem z 90 dni po ujawnieniu: jeśli kurs się odbije, szkoda zmaleje albo zniknie. Na 17 listopada spółka zapowiedziała wyniki kwartalne.
Statystyka studzi emocje. Według Cornerstone Research z pozwów tego rodzaju wniesionych w latach 1997 do 2024 43 procent oddalono, 46 procent zakończono ugodą, a do rozprawy doszło w 21 sprawach, czyli w mniej niż pół procenta. Mediana ugody wyniosła w 2025 r. 17,3 mln dolarów. Nvidia zna tę drogę: pozew o zatajenie, ile kart graficznych kupowali kopacze kryptowalut, wpłynął do tego samego sądu w grudniu 2018 r., został oddalony, wrócił po apelacji, dotarł do Sądu Najwyższego, który w grudniu 2024 r. zostawił go bez rozstrzygnięcia, a grupę zatwierdzono dopiero 25 marca 2026 r. Zajęło to ponad siedem lat, a postępowanie dowodowe było wciąż przed stronami.
Nakrycie głowy księżniczki
W VII wieku chiński mnich Xuanzang zapisał legendę Chotanu, oazy na Jedwabnym Szlaku. Władca kraju na wschodzie zakazał wywozu nasion morwy i jaj jedwabnika i kazał strzec granic. Król Chotanu poprosił więc o rękę chińskiej księżniczki, a jego poseł uprzedził ją, że w nowej ojczyźnie nie będzie miała z czego szyć szat. Księżniczka ukryła jaja i nasiona w podszewce nakrycia głowy. Na granicy przeszukano wszystko; nakrycia głowy księżniczki strażnik nie śmiał dotknąć. Podczas wyprawy z lat 1900 do 1901 Aurel Stein znalazł w piaskach pustyni Takla Makan drewnianą tabliczkę z tą sceną. Jest dziś w British Museum: służąca wskazuje na niej palcem głowę swojej pani.
Tak wyciekały z Chin ich najpilniej strzeżone technologie. Jedwab, według legendy, wyjechał z panną młodą. Chińską metodę wyrobu porcelany opisał Europie w listach z 1712 i 1722 r. jezuita François Xavier d’Entrecolles, który poznał ją od nawróconych przez siebie garncarzy z Jingdezhen (Saksonia, w Miśni, dopiero co opracowała własną recepturę). Herbatę wywiózł w latach 1848 do 1851 szkocki botanik Robert Fortune, wysłannik Kompanii Wschodnioindyjskiej: ogolił głowę, przebrał się w chiński strój i przerzucił do Indii ponad 20 tys. sadzonek razem z chińskimi mistrzami herbaty. Żadna komora celna niczego tu nie zatrzymała. Każda z tych tajemnic wyszła przez człowieka: przez małżeństwo, przez spowiedź, przez umowę o pracę.
Cesarstwo broniło się przed tym po swojemu: reglamentowało sam kontakt. W systemie kantońskim (od 1757 do 1842 r.) handel z Zachodem przechodził przez jeden port i przez licencjonowanych kupców, którzy ręczyli majątkiem za każdy obcy statek i za zachowanie cudzoziemców; dzisiejsze przepisy nazwałyby to obowiązkiem znajomości kontrahenta. Do faktorii nie wolno było sprowadzać kobiet, Chińczykom nie wolno było uczyć cudzoziemców języka, a po aferze Flinta z 1759 r. człowieka, który pomógł Anglikowi Jamesowi Flintowi napisać skargę do cesarza, publicznie stracono. Dwór rozumiał, że technologia wycieka przez znajomości, więc reglamentował znajomości. Fortune przyjechał po herbatę sześć lat po upadku tego systemu.
Amerykańska kontrola eksportu poszła inną drogą: opisuje chip, jego wydajność i kraj przeznaczenia, a pilnowanie ludzi zleca sprzedawcy. Wytyczne Departamentu Handlu każą eksporterowi znać klienta, pytać, gdy pojawią się sygnały ostrzegawcze, i nie zasłaniać sobie oczu; bez takich sygnałów eksporter nie musi jednak sprawdzać tego, co klient mu oświadczył. Lista sygnałów liczy blisko trzydzieści pozycji, od klienta, który płaci gotówką, po sprzęt, którego nikt nie chce instalować. Nie ma na niej menedżerki klienta, która po północy potrafi ściągnąć do baru prezesa dostawcy. Papier i towar chodzą przy tym osobnymi drogami, i to legalnie: Nvidia sama podaje, że w roku obrotowym 2025 Singapur odpowiadał za 18 procent jej przychodów według adresu faktury, a dostawy do Singapuru za niespełna 2 procent, co tłumaczy centralizacją fakturowania.
Chińska tradycja ma na to nazwę. Trzydziesty pierwszy z „Trzydziestu sześciu forteli” radzi: gdy wojsko jest silne, uderz w wodza; gdy wódz jest mądry, uderz w jego uczucia. Nazywa się fortelem pięknej kobiety, co mówi więcej o epoce niż o metodzie, bo metoda dotyczy wodza. Nvidia jest zbudowana wokół jednego człowieka: około sześćdziesięciu menedżerów podlega bezpośrednio prezesowi, a planu sukcesji, jak pisze „Wall Street Journal”, nie ma. Organizacja, w której wszystko zależy od jednej osoby, ma jeden punkt awarii, i nie trzeba wywiadu, żeby go wskazać.
Państwo jako wspólnik
Najdziwniejsze w tej historii nie jest to, że prezes miał romans, tylko to, kto o nim wiedział i milczał. Prezydenta poinformowano w październiku 2025 r.; nie zrobił nic, a 8 listopada oświadczył, że niczego nie żałuje i że zabierze Huanga w podróż do Chin. Dzień później „New York Times” opisał e-mail z sierpnia 2025 r., w którym radca generalny Nvidii zwrócił się do agentów Departamentu Handlu badających Megaspeed, powołując się na zgodę wysokiego urzędnika resortu. Agenci odmówili spotkania, urzędnik kazał im działać zgodnie z procedurą, po czym śledztwo wstrzymano na prośbę Departamentu Sprawiedliwości, który sprawę przejął. Nvidia odpowiada, że kontaktuje się z urzędnikami, by odpowiadać na ich pytania; resort, że działał zgodnie z przepisami. Faktem jest, że Departament Handlu od ponad roku nie dopisał żadnej spółki do swojej czarnej listy. Pierwszy pozew o żadnym z tych faktów nie wspomina; następny zapewne od nich zacznie.
Ta sama administracja dwukrotnie zgodziła się w 2025 r. na sprzedaż chipów Nvidii do Chin w zamian za dwucyfrową daninę dla skarbu państwa: 15 procent przychodów z chipu H20, a przy mocniejszym H200 cło w wysokości 25 procent, nałożone w styczniu 2026 r. na takie chipy wwożone do Stanów. Taka polityka jest spójna tylko wtedy, gdy czytać ją jako ustalanie ceny. Państwo, które bierze procent od handlu, którego zarazem pilnuje, przestaje być wyłącznie strażnikiem. Staje się wspólnikiem, a wspólnicy niechętnie liczą sobie nawzajem skrzynie. O tym, że kontrola eksportu działa dziś jak uznaniowość bez procedury, pisałem w tekście „Anthropic wyłącza Claude Fable, model AI klasy Mythos”.
Kanton znał i to. Opium było w Chinach zakazane, a urzędnicy, którzy mieli zakazu pilnować, pobierali od przemytników opłaty. W 1836 r. dworski urzędnik Xu Naiji zaproponował cesarzowi, by tego, czego nie da się zatrzymać, nie zakazywać, tylko oclić. Cesarz wybrał zakaz i trzy lata później wysłał do Kantonu komisarza Lin Zexu. Analogia nie jest ścisła, bo tam zakazywano przywozu, a tu wywozu. Mechanizm jest jednak ten sam: zakaz, którego strażnik pobiera opłatę, przestaje być zakazem i staje się cennikiem. Waszyngton w 2025 r. poszedł drogą Xu Naijiego.
W tym miejscu wraca siedemnaście niestarannych stron. Felietonista Bloomberga Matt Levine od lat powtarza, że w Ameryce wszystko jest oszustwem na papierach wartościowych („everything is securities fraud”): każde nieszczęście spółki da się opisać jako okłamanie rynku. Zwykle to kpina, tutaj to funkcja. Departament Sprawiedliwości bada Megaspeed, Kongres prosi o spotkanie za zamkniętymi drzwiami, rada sprawdza, czy wyciekły tajemnice. O to, czy Nvidia mówiła inwestorom prawdę, pyta dziś tylko adwokat powoda; nadzór giełdowy, zdaniem profesora Bartletta, raczej nie zechce ścigać sojusznika prezydenta. Jeśli pozew przetrwa wniosek o oddalenie, sąd otworzy postępowanie dowodowe, a powodowie zażądają e-maili o Megaspeed, protokołów wizyt w centrach danych i wyników liczenia procesorów. Rada dyrektorów obiecała zbadać wszystkie dostępne informacje; adwokaci powodów sięgną po niedostępne.
Romans jest haczykiem. Właściwą sprawą są zdania o tym, że nie znaleziono śladów przekierowania sprzętu, a ich prawdziwości nie zna dziś nikt: Nvidia utrzymuje, że zarzuty sprawdzono i oddalono, Departament Sprawiedliwości wciąż je bada. O tym, jak korporacje uczą się nie wiedzieć tego, co niewygodne, pisałem w tekście „Jak Meta uczyła się nie wiedzieć. Pozew o 1,4 bln USD wobec Facebooka”.
Co pozew zbiorowy oznacza dla akcjonariusza z Polski
Amerykański pozew zbiorowy tego rodzaju działa odwrotnie niż polski: do grupy należy się z mocy samego zakupu, chyba że ktoś z niej wystąpi. Kto między 9 października 2025 r. a 8 listopada 2026 r. kupił akcje Nvidii na Nasdaq, choćby przez polski dom maklerski, i stracił po ujawnieniu sprawy, należy do proponowanej grupy, o której kształcie zdecyduje jeszcze sąd, i nie musi dziś niczego podpisywać ani nikomu płacić. Komunikaty amerykańskich kancelarii z terminem 8 stycznia 2027 r. to nabór kandydatów na powoda wiodącego; kto go przegapi, nie traci prawa do udziału w ewentualnej ugodzie, bo termin zgłaszania roszczeń przyjdzie dopiero z zawiadomieniem o niej. Warto zachować potwierdzenia transakcji. Posiadacz kontraktu CFD najpewniej do grupy nie wejdzie, bo nie kupił papieru Nvidii, tylko zawarł umowę z brokerem.
Prawo europejskie podeszłoby do tej historii z drugiej strony. Gdyby Nvidia była spółką notowaną w Unii, rozporządzenie MAR (art. 17) kazałoby jej ujawniać informacje poufne niezwłocznie, a od 5 czerwca 2026 r. nie pozwalałoby opóźniać ujawnienia informacji sprzecznej z jej ostatnim publicznym komunikatem w tej samej sprawie. W Stanach samo milczenie nie daje inwestorowi roszczenia, dopóki spółka się nie odezwie; w Unii spółka giełdowa ma obowiązek się odezwać. Tego obowiązku pilnuje jednak nadzór, a odszkodowania inwestor musi dochodzić sam: polskie postępowanie grupowe wymaga przystąpienia do grupy. Każdy z tych systemów zawodzi inaczej. Amerykański pozwala milczeć i każe płacić za półprawdę. Europejski każe mówić, a karę za milczenie pobiera państwo, nie inwestor.
Podsumowanie
Pewne jest tyle: 9 listopada 2026 r. wpłynął pozew, który czterem wypowiedziom Nvidii i jej prezesa zarzuca wprowadzenie rynku w błąd; Huang przyznał się do niewierności, rada prowadzi dochodzenie, a kurs spadł jednego dnia o 4,27 procent. Prawdopodobne jest, że najdłużej obronią się wypowiedzi z 29 października, że pierwszy pozew zastąpi inny, obszerniejszy, i że sprawa potrwa lata, zanim skończy się ugodą albo oddaleniem. To, czy grupa obejmie trzynaście miesięcy, czy siedem sesji, zależy od daty, której pozew nie podaje, czyli od dnia, w którym zaczął się romans, a w braku tej daty od chipów. Niepewne pozostaje to, co najważniejsze: czy Alice Huang pracowała dla chińskiego wywiadu, czy Huang cokolwiek o tym wiedział i czy chipy kupione przez Megaspeed trafiły do Chin. Prawo papierów wartościowych nie zna grzechu, zna tylko nieprawdziwe zdanie, i dlatego to ono, a nie kontrola eksportu, pierwsze postawiło Nvidię przed sądem. Strażnik z legendy przeszukał wszystko poza tym, czego nie śmiał dotknąć. Od tamtej pory zmienił się tylko towar.
Inne artykuły na podobne tematy
USA oskarżają siatkę rosyjskiego wywiadu o terroryzm. W aktach mapa Warszawy i podpalacz z Radomia
Robert Nogacki jest radcą prawnym, założycielem i partnerem zarządzającym Kancelarii Prawnej Skarbiec, działającej nieprzerwanie od 2006 roku.
Prawo jest równe dla wszystkich, ale strony rzadko są równe: po jednej stoi organizacja, która ma czas, pieniądze i prawników, po drugiej człowiek, który ma jedną firmę, jedne oszczędności i jedno życie.
Klienci rzadko przychodzą do niego z problemem prawnym. Przychodzą z problemem, który ma także stronę prawną: z kontrolą, która zaczęła się od jednej faktury, z pieniędzmi powierzonymi komuś, kto zniknął, z firmą, którą trzeba przekazać dalej, zanim będzie za późno. Większość takich spraw rozstrzyga się na długo przed pierwszym pismem, w decyzjach podjętych bez pytania i w terminach, o których nikt nie pamiętał. Dlatego zaczyna od pytania, jak klient trafił w to miejsce, a nie od tego, co powinien był zrobić.
Doradza przedsiębiorcom i rodzinom z kilkunastu krajów, także tym, którym fiskus właśnie zajął konto i którzy nie wiedzą, co robić jutro rano. Broni ich w kontrolach podatkowych i celno-skarbowych, w sporach z organami podatkowymi i w sprawach karnych skarbowych. Reprezentuje poszkodowanych w oszustwach inwestycyjnych i piramidach finansowych. Pomaga rodzinom zakładać fundacje rodzinne i planować sukcesję, żeby dorobek życia przetrwał dłużej niż jedno pokolenie.
Nie każdą sprawę da się wygrać. Każdą da się prowadzić tak, żeby klient wiedział, na czym stoi. Od 2006 roku reprezentuje pokrzywdzonych w sprawie WGI (Warszawskiej Grupy Inwestycyjnej), jednej z najdłuższych spraw karnych w historii polskiego rynku finansowego, bo są rzeczy, których nie wolno zostawić w połowie, nawet jeśli trwają dwie dekady. W sprawie upadłej giełdy kryptowalut Zonda (Zondacrypto, operator BB Trade Estonia OÜ) reprezentuje kilkuset poszkodowanych w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Krajową i w estońskim postępowaniu upadłościowym.
Kancelaria Prawna Skarbiec jest notowana w rankingach największych firm doradztwa podatkowego Dziennika Gazety Prawnej i Rzeczpospolitej, a w latach 2015 do 2018 czterokrotnie otrzymała Medal Europejski Business Centre Club i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego. Robert Nogacki publikuje regularnie, w prasie i na stronie kancelarii, dla ludzi, którzy mają problem, a nie dyplom prawnika, bo opinia prawna, której klient nie rozumie, chroni tylko prawnika.
Wierzy, że najlepsza porada prawna to ta, dzięki której klient nigdy nie musi stanąć przed sądem.
